Wat kunnen we leren van Franciscus van Assisi?

Overdenking en voorbeden tijdens de Vesper in de Stille Week op 3 april 2012 in de Olijftak door Anton van Dijken. Evangelielezing: Johannes 12 20:26. Psalm van de avond: Psalm 23.

Wat kunnen we leren van Franciscus van Assisi?

Wanneer we naar het leven van Franciscus kijken kunnen we ons afvragen hoe ver we eigenlijk moeten gaan als Jezus zegt: “Wie zijn leven liefheeft verliest het, maar wie in deze wereld zijn leven haat, behoudt het voor het eeuwige leven”.

Franciscus van Assisi was de zoon van een rijke koopman. In de diverse biografieën wordt er verschillend over hem gesproken Zo zou hij, in zijn jonge jaren, losbandig zijn geweest terwijl er anderen zijn die zeggen dat hij in zijn jeugd fijngevoelig en creatief zou zijn. Sterker nog, er wordt gezegd dat zijn losbandigheid zou zijn bedacht om zijn latere bekering te benadrukken.

Zelf zou ik het liever anders uitleggen. Want, waarom zou iemand die een op het oog losbandig leven leidt niet diep in zijn hart, een fijngevoelig en creatief mens kunnen zijn?

Hoe dan ook, Franciscus bekeerde zich na een jaar gevangenschap en besloot een aantal jaren later zich terug te trekken en als een kluizenaar te gaan leven. Hij wilde zijn tijd wijdden aan de zorg voor melaatsen en aan het gebed. Hij stelde zijn leven totaal in dienst van anderen en van God. Het was het begin van het ontstaan van de orde der Franciscanen, het bekende gebed: “Maak mij een instrument van uw Vrede” en “het Zonnelied”.

Kortom, Franciscus van Assisi is altijd al een inspiratiebron geweest voor velen. Juist in de tijd voor Pasen, de lijdenstijd en de Stille Week is het goed om je af te vragen: “Wat betekent God in ons dagelijks leven”.

We leven in een tijd van economische crisis; een crisis die in feite niet is ontstaan door tekorten maar juist door hebzucht en te grote honger naar geld. Alles moet altijd maar meer en meer…. We leven ook in een tijd van razendsnelle digitale vooruitgang. Anders dan in de tijd van Franciscus kunnen we binnen een paar seconden contact leggen met de hele wereld. Het internet is een platform waarop we al onze meningen en al ons ongenoegen kwijt kunnen. Het mag duidelijk zijn dat sommigen daar geen rem op hebben. Alles lijkt te kunnen en alles lijkt te mogen…..

Daar waar Franciscus nog toestemming vroeg aan de Paus om te mogen preken lijkt het nu soms wel alsof de mensheid de vrijheid heeft genomen om “het spreken namens God”, als gewoon en gangbaar te vinden. Bestaat hierdoor niet het gevaar dat we God gaan zien als een gelijke?

Vanuit mijn eigen ervaring heb ik geleerd dat het zoeken naar de echte betekenis van God in mijn leven niet gemakkelijk is. Pasklare recepten en antwoorden zijn er niet. Natuurlijk kun je kiezen voor totale afzondering maar is het echt nodig om zo ver te gaan? Misschien dat het je helpt om zaken op een rijtje te zetten maar is het ook de weg die je moet gaan? Uiteindelijk zou ook Franciscus niet in afzondering blijven leven maar zijn boodschap wereldwijd verkondigen via zijn broederschap.

Je kunt net als Franciscus boos worden op de mensen die niet naar je willen luisteren. Die je het gevoel geven dat ze je niet serieus nemen. Het overkwam Franciscus toen hij, volgens het verhaal, op een keer wilde preken voor een groep mensen. Hij merkte dat men geen interesse had en eigenlijk niet of nauwelijks luisterde. Hij zei: “waarom preek ik eigenlijk; de mensen luisteren toch niet! Ik kan net zo goed tegen de vogels praten!”.

Toen ik dit verhaal leerde kennen dacht ik: misschien schuilt hierin wel het geheim. Ik zie het voor me dat Franciscus boos werd en dacht: “wat heb ik eigenlijk aan die mensen? Ik weet dat mijn boodschap goed is maar de mensen luisteren niet. Hij voelt zich door mensen in de steek gelaten. Ik voel ook zijn honger om duidelijk te maken dat hij “vecht voor een goede zaak”. Tenslotte proef ik de smaak van overwinning als hij besluit om te preken tot: de vogels! De vogels luisteren aandachtig naar hem en zijn stil, gedurende zijn hele preek. Wat zal het hem vertrouwen gegeven hebben te weten dat hij er toch niet alleen voor staat; dat er een God is die voor hem zorgt.

Amen

Voorbeden:

Lieve God, wij bidden U voor mensen die moeite hebben met het vinden van hun eigen identiteit, het tonen van hun kwetsbaarheid, fijngevoeligheid en creativiteit. De wereld ziet zo vaak alleen maar de donkere kant en oordeelt te snel over mensen die “anders” lijken te zijn. Heer, ontferm U over ons allen.

Wij bidden u voor de wereld en alles wat leeft. Franciscus had oog voor mens en dier. Leer ons alles wat leeft te waarderen en lief te hebben. Heer, ontferm U over ons allen.

En leer ons te beseffen dat met U alles mogelijk is. Hoe uitzichtloos en onbegrijpelijk het leven soms is. Leer ons op U te vertrouwen. . Heer, ontferm U over ons allen.

De denktank “jongvolwassenen” – Twee jaar later – Doen we het nu echt allemaal anders?

Een aantal van hen spreek ik nog regelmatig en bij gelegenheid hebben we het dan nog weleens over de denktank voor jongvolwassenen. Weet u het nog? Twee jaar geleden vormde een groep jongvolwassenen uit onze Gemeente een zgn. Denktank en aan hem werd gevraagd om, te dromen, na te denken over de vormgeving van de kerk, de Gemeente in 2025. Een uitdaging die men graag aan wilde gaan. Het resultaat mocht er zijn: een uitgewerkt plan waarin veel concrete aanbevelingen stonden.

In de afgelopen twee jaar is de taakgroep Jeugd en Jongeren met veel van deze aanbevelingen aan de slag gegaan. Zo is het idee van de kerkdienst a la carte afkomstig van de denktank. Verder zijn zaken als aandacht voor de inrichting van het (nieuwe) kerkgebouw, het leren kennen van je leden (jongerenpastoraat) en aandacht voor publiciteit via onze eigen website maar ook via Sociale media op de takenlijst van de Taakgroep Jeugd en Jongeren terecht gekomen.

Ongeveer gelijktijdig met de start van de denktank ben ik begonnen als Diaken voor het jongvolwassenenwerk. Een “pioniersfunctie” waarin het soms zoeken is naar de juiste “toon” en de juiste “maat”. Gelukkig vertegenwoordigd de denktank het overgrote deel van mijn eigen gedachtegoed. Nl, dat je geraakt wil worden, je verbonden wil voelen met anderen en dat je dingen mag en kan delen met elkaar. Aandacht voor mensen is belangrijk, in de breedste zin van het woord. De kerk heeft, meer dan ooit, de mogelijkheid om op een breed maatschappelijk gebied actief te kunnen zijn. Als Diaken voel ik mezelf deel van deze veranderingen maar, geldt dat ook voor de mensen die ons “op het spoor” hebben gezet?

Tijdens de gesprekken over de denktank hoor ik te vaak dat de deelnemers aan de denktank weinig of niets weten en horen over de veranderingen die nu gaande zijn. Men gelooft in het concept maar voelt zich er eigenlijk niet bij betrokken. Dat laatste vind ik geen beste ontwikkeling.

Ik zou mij in die zin ook rechtstreeks tot de denktankers willen richten en willen zeggen: hoe kunnen we dit anders doen? Jullie hebben ons twee jaar geleden enorm uitgedaagd, we zijn begonnen aan een bijzonder traject met het idee in het achterhoofd dat jullie daar ook deel van uitmaken. In ieder geval willen we jullie het gevoel geven dat er gewerkt wordt aan de realisatie van jullie ideeën.

Jullie inbreng stopt niet bij het aanbieden van het plan. Blijf ons uitdagen, vernieuwen en inspireren. Durf vooral kritisch te zijn op wat wij doen en ga het gesprek aan. De nieuwe kerk, waar we nu ook letterlijk aan gaan bouwen, is van ons allemaal!

Anton van Dijken, Diaken Jongvolwassenenwerk in de PWZN.

My Name is Khan

Rizwan Khan, a Muslim from the Borivali section of Mumbai, suffers from Asperger's syndrome, a form of high-functioning autism that complicates socialization. The adult Rizwan marries a Hindu single mother, Mandira, in San Francisco. After 9/11, Rizwan is detained by authorities at LAX who mistake his disability for suspicious behavior. Following his arrest, he meets Radha, a therapist who helps him deal with his situation and his affliction. Rizwan then begins a journey to meet US President Obama to clear his name.

Rizwan Khan is een moslim uit Mumbai. Hij lijdt aan het Asperger syndroom (een pervasieve ontwikkelingsstoornis). Hij trouwt met de Hindoestaanse alleenstaande moeder Mandira, in San Francisco. Na de aanslag van 9/11 werd Rizwan opgepakt door de autoriteiten wegens verdacht gedrag. Dit kwam echter door zijn stoornis. Tijdens zijn arrestatie ontmoette hij de therapeute Radha, die hem hielp om te gaan met de situatie waarin hij verkeerde. Nu begint Rizwan een reis naar de Verenigde Staten, om President Obama te ontmoeten. Hij hoopt op deze manier zijn naam te kunnen zuiveren.

-----------------------------------------------------------------------------------

Bijzonder verhaal over een man (Rizwan Khan) die autistisch is en na de aanslagen op 11 september plots gevangen wordt genomen.

Rizvan Khan is een eerzame moslim uit India die lijdt aan het Aspergersyndroom. Hij valt onvoorwaardelijk voor de mooie Mandira, een alleenstaande moeder die haar eigen dromen najaagt. Wanneer een onvergeeflijk laffe daad ze uit elkaar drijft, gaat Khan op reis door een modern Amerika. Een reis die net zo complex blijkt als het menselijke hart. Tijdens zijn zoektocht naar de liefde wordt Rizvan een ware belichaming van verzet, vrede en mededogen. Hij brengt daarnaast een ontnuchterende realiteit in het leven van een ieder die zijn pad kruist.

Waar liefde mensen samen brengt

Waar liefde mensen samen brengt,
worden stenen een paleis,
de kille straat een lentetuin,
de hel een paradijs.

Een land van licht en zonneschijn,
een haard waar men zich warmt:
een overvolle beker wijn,
een mens die je omarmt.

De deur roept je een welkom toe,
een stoel staat voor je klaar;
de tafel is gastvrij gedekt,
een heerlijk avondmaal.

Een land van licht en zonneschijn,
een haard waar men zich warmt:
een overvolle beker wijn,
een mens die je omarmt.

All The Answers......

All The Answers......

Het is moeilijk voor te stellen dat het vandaag alweer vier maanden geleden is dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen. Een lang traject zou volgen waarin ik eerst lang heb moeten wachten en uiteindelijk geopereerd ben. Inmiddels is de operatie alweer ruim zes weken geleden. Sinds vorige week ben ik langzaam begonnen met een aantal uren werken. Ondertussen is mijn lichaam nog altijd bezig om zich te herstellen; dagelijks werk ik aan mijn conditie en voel gelukkig dat het iedere dag beter wordt. Aan de andere kant: het blijkt toch nog steeds ontzettend moeilijk om “de juiste dosering lichamelijke of geestelijke belasting” te bepalen. Ik merk dat ik sommige dingen graag weer zou willen gaan doen maar voel tegelijkertijd dat ik het nog niet aan kan. Tegen jezelf zeggen: “Ik ga het rustig aan doen” is nog altijd vele malen makkelijker dan het ook daadwerkelijk uitvoeren.

Als ik terug kijk op de afgelopen maanden vraag ik me soms af wat nu de belangrijkste les of lessen zijn die ik heb geleerd van deze periode. Ik weet en voel dat ik nooit meer “de oude” zal zijn alleen weet ik nog niet wie ik dan wel zal worden. Tijdens mijn ziekteperiode heb ik meer dan ooit geprobeerd om terug te kijken naar alles wat ik deed en ondernam in mijn leven. Sterker nog, ik kon eigenlijk niet anders. Nog altijd voel ik dat deze moeilijke periode mij “moest” overkomen. Dit proces van verandering. Een proces dat door alle facetten van mijn leven heen trekt. Als je vandaag aan mij zou vragen: “Anton, is er iets in jouw leven dat niet anders is geworden?” dan zou ik het niet weten. Natuurlijk, is niet letterlijk alles veranderd maar mijn perspectief, mijn kijk op het leven is anders. Zonder dat ik nu al precies weet wat het inhoudt…….

Wat moet ik veranderen aan mijn leven, lijkt de belangrijkste vraag. Of is het iets wat ik maar moet laten gebeuren? Als ik nadenk over deze vragen dan realiseer ik me wel iets belangrijks. Er is een bekend spreuk die zegt: “Yesterday is History, Tomorrow is a Mystery but Today is a Gift”. Prachtig, zo’n spreuk maar wie is er in staat om altijd op die manier te leven? Bovendien, wat brengt het je eigenlijk als je zo leeft? Vanochtend werd ik “getriggerd” door een uitspraak van actrice Carice van Houten. Zij heeft besloten om een z.g.n. “sabbatical” te nemen en voorlopig geen nieuwe films te maken. Ze zei in een interview (vrije interpretatie): “Liever een goede persoonlijke ontwikkeling dan een "top-career". Maw: het is uiteindelijk veel belangrijker hoe het met jou gaat dan met je carrière. Dat vind ik een bijzondere en belangrijke gedachte.

In mijn werk ben ik gewend om altijd een stap vooruit te denken; ik heb oog voor allerlei details die sommige vraagstukken soms ingewikkelder kunnen maken maar daardoor wel interessanter en meer uitdagend. Ik kan daarmee zelfs het gedachte-patroon van anderen beïnvloeden en wordt ook gewaardeerd door velen om deze eigenschap. De vraag is alleen: “is dat ook altijd wel goed voor mij?” Vergeet ik daardoor vaak niet wat goed voor mij is? Immers, ik “leun” op opgedane kennis en ervaring uit mijn verleden en ben tegelijkertijd druk bezig om de toekomst vorm te geven. Waar blijft dan het heden?

Enfin, de geïnteresseerde lezer zal begrijpen dat ik hier slechts mijn eigen gedachten deel en niet verwacht dat er pasklare antwoorden op deze vragen zijn. Simpelweg, omdat ze er ook niet zijn. Het is slechts onderdeel van een proces dat ongetwijfeld de komende tijd een vervolg zal krijgen…….

Ilse DeLange - All The Answers

Jesus in Their Eyes - Ruth Trimble

Jesus in Their Eyes - Ruth Trimble

Behind the song.....

Nothing could have prepared me for Gulu. No number of news reports or glass eyed photographs, or testimonies of those who had been before. Nor can I make others understand what I felt using words. Words can’t describe the smell, the hopelessness, the spiritual oppression, or the sickness you feel listening to the stories of the people.

Worse than that is the shame and guilt I felt from being there. Why did they get this life? Why not me? What have I done to deserve my upbringing? What do they think of me? Coming here to rub it in that I got it better, and then walking away, leaving them with a memory of a life they’ll never have. We were told to just show them love.

I didn’t like it, I felt like a con, the more I stood amongst them, the more guilty I felt. I didn’t think I could feel any worse, until I remembered something we’d been discussing as a team a couple of nights earlier. Matt. 25:40 'I tell you the truth, whatever you did for one of the least of these brothers of mine, you did for me.' Those were the words of Jesus, and there was no getting away from it - the people all around me were the ‘least of these’ that He was talking about. So now, not only did I feel helpless to do anything for them, but for Jesus - and I could see Him in their eyes.

The next day’s journey to the same camp was as low as I’ve ever felt. There was no adventure of going into the unknown, I knew exactly what I was heading for and I hated it. I wanted to help so much, but I was powerless to make any lasting difference on my own. My thoughts from the day before were on my mind again. I wanted to love Jesus, I didn’t know how to and it broke my heart. I couldn’t stop crying, and was trying to avoid the others seeing it. I pleaded with God to help me deal with my emotions…. and that’s when the words started to flow. Lyrics have never come easily to me, but I was struggling to get one line written down before the next was in my head. I was feeling better already. No less guilt, but hope that I might be able to help others see what I saw, and feel what I was feeling… enough to make them want to help. Reassured that God had a reason for leading me there.

I don’t particularly want to go back to Gulu... but I know I can’t turn my back on them. I‘ll take what they gave me, to give something back to them. I’ll use this song to try and share something of what they taught me. I want to help others see Jesus in their eyes.

Ruth Trimble

A Living Prayer - Alison Krauss

In this world I walk alone
With no place to call my home,
But there's one who holds my hand
Through rugged roads, through barren lands.
The way is dark, the road is steep,
But He's become my eyes to see,
The strength to climb, my griefs to bear.
The Savior lives inside me there.

Chorus:
In Your love I find relief,
A haven from my unbelief.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.

In these trials of life I find
Another voice inside my mind.
He comforts me and bids me live
Inside the love the Father gives.

In Your love I find relief,
A haven from my unbelief.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.

Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.