Dit is het verhaal van mijn ziekte en mijn belevenissen van de afgelopen weken. Ik doe het verhaal bewust in een aantal stappen en zal dit dus ook in meerdere delen op mijn blog plaatsen.
Het is half oktober als ik voor eerst wordt “overvallen” door griepverschijnselen. Ik voel me vermoeid, heb last van mijn keel en vooral ook van mijn maag. De klachten houden twee dagen aan en zijn dan weer verdwenen. Dit herhaalt zich een paar keer, in de weken erna en wanneer de maagpijn frequenter en heviger wordt, nu alweer drie weken geleden wordt besluit ik om toch maar eens langs de dokter te gaan. Keer op keer had ik het gevoel dat ik “gewoon iets verkeerd gegeten had” en had dus geen enkel idee dat er echt iets mis zou zijn. Na nog een paar dagen sukkelen in de nieuwe werkweek zie ik op donderdag mijn huisarts.
Het is wel apart dat zij meteen tegen mij zei: “het zou je galblaas weleens kunnen zijn”. Mijn galblaas? Ja, maar ik heb ook pijn in mijn rug en dat heb ik altijd als ik maagpijn heb. De dokter besluit dat ik eerst eens moet proberen om een aantal dagen maagzuurremmers te slikken en dan te kijken of het beter gaat. Nog geen uur nadat ik de dokter heb gesproken krijg ik opnieuw maagpijn….. en deze pijn wordt in de loop van de avond, erger en erger…… Er ontstaat een constant krampende pijn net onder mijn borstbeen. De pijn blijft aanhouden en op een zeker moment raak ik in paniek…… De kramp voelt alsof mijn hele borstkas uit elkaar wordt gerukt; ik wordt bang en denk dat er iets met mijn hart is…… ik voel dat ik de controle over mezelf aan het verliezen ben…. Ondertussen kan ik niet meer liggen, lopen, zitten of staan van de pijn. Ik wring me in allerlei bochten om de pijn niet te hoeven voelen, maar het helpt niets…… Ik zweet zoals ik nog nooit heb gedaan en tril als een rietje. Mijn moeder die inmiddels heeft gezien hoe groot mijn angst, paniek en pijn is belt uiteindelijk de huisartsenpost. De dokter is er vrij snel en stelt vrij snel een diagnose: “waarschijnlijk heb je een niersteen en heb je daarom zo’n pijn”. Gelukkig, er is niks met mijn hart maar die pijn is bijna ondraaglijk. Ik krijg een pijnstiller die na een uur enigszins begint te werken. Het is inmiddels 3 uur in de ochtend…..Tegen 6 uur ga ik mn bed uit; ik kan eigenlijk niet meer maar denk: “als ik iets ga eten gaat de maagpijn misschien weg…….” Helder denken kon ik niet meer…… Het laat zich natuurlijk raden dat er op dat moment helemaal niets was, wat hielp.
Tot ongeveer 11:30 moet ik wachten op mijn huisarts, die door een ander spoedgeval, pas laat beschikbaar is. Weer heb ik urenlang dezelfde krampende pijn. De huisarts injecteert mij met een sterk pijnstillend middel en gelukkig, binnen een half uur begint de verkramping af te nemen en krijg ik eindelijk “lucht”. Je moet nu wel meteen naar het ziekenhuis voor een echo, zegt mijn huisarts om te kijken wat er mis is. Je nieren zijn het zeker niet, het zou een galsteen kunnen zijn. Als de uitslag bekend is, kijken we verder.
Mijn moeder rijdt mij naar het ziekenhuis. Ik ben aangekleed en voel geen pijn meer, door de sterke verdoving maar eigenlijk voel ik me meer dood dan levend. Ik ben verdwaasd en uitgeput door gebeurtenissen van de afgelopen 24 uur en laat alles over me heen komen. Ik kan niet anders meer…… De echo geeft ook vrij snel uitsluitsel: “u heeft een ontstoken galblaas, mijnheer. We sturen u meteen door naar de Eerste Hulp zodat u snel geholpen kunt worden”. Ik denk: “oh, dat is mooi. Dan word ik tenminste snel geholpen”. Eenmaal op de eerste hulp kan ik niet vermoeden dat ik van 15:00 tot bijna 21:00 moet wachten voordat er een bed beschikbaar komt en ik behandeld kan worden door een dokter. Terugkijkend, denk ik: wat vreselijk, al die uren maar op het moment zelf had ik er vrede mee. Ik kon ook niet anders meer. Als er ooit een moment in mijn leven is geweest dat ik mij totaal had overgegeven aan mijn omstandigheden en me niet meer verzet, dan was t op die vrijdag, 12 november 2010……..
De dokter is laat maar duidelijk: “Mijnheer Van Dijken, de hoge waarden in uw bloed geven aan dat uw galblaas behoorlijk is ontstoken. U heeft antibiotica nodig en t is beter dat we u hier houden. Ook dat zag ik als een bevrijding. Het is 00:30 voordat er op zaal een bed beschikbaar is en ik voor het eerst van mijn leven in een ziekenhuisbed beland en aan het infuus kom te liggen. De nacht valt…. Ik krijg morfine om te slapen en tegen de opkomende pijn die inmiddels mijn hele lijf teistert. Ik ben kapot maar berust tegelijkertijd in mijn lot en wacht op de dingen die komen gaan....
Lieve Anton, Juist het niet weten wat het is maakt je zo bezorgd. Het ziek zijn komt als een bliksemslag van een heldere hemel. Je raakt de kluts kwijt.En dan ben je tussendoor weer even opgelucht als de pijn een tijdje wegebt.Ik heb veel gebeden dat God de dokters de weg zal wijzen en de juiste methodes zal kunnen nemen voor het genezen.De kerken in onze stad steunen de ziekenhuisdomine in haar werk en afgelopen zondag baden we in een gezamelijke kerkdienst voor het personeel in het ziekenhuis. God heeft hen ook de kennis en wetenschap gegeven om meer en met betere methodes de mensen te kunnen helpen.Ik ben heel blij dat jij zolangzaam toch de juiste diagnose kreeg en de behandeling daarna.Wens dat je kracht mag weerkeren en je sterker mag worden. Ja zo'n moeilijke periode geldt niet alleen je lichamelijke gezondheid maar bovenal je geestelijke leven van vertrouwen hebben als je zo geheel zelf radeloos bent maar bovenal moge God doorgaan met je leiden! Veel liefs, Emmie
BeantwoordenVerwijderen