Tweets about "#MIDZM2013"
donderdag 20 juni 2013
dinsdag 26 maart 2013
Eenzaam op weg.....
Overdenking en voorbeden tijdens de Vesper in de Stille Week op 26 maart 2013 in de Olijftak door Anton van Dijken. Evangelielezing: Lucas 2: 40-51 Psalm van de avond: Psalm 122.
Overdenking
Na
het lezen en bespreken van het evangelie van Lucas trof het mij ineens: Wat
moet Jezus zich eenzaam hebben gevoeld tijdens zijn leven. Toen hij als
twaalfjarige in de tempel wist en voelde dat hij juist daar op “zijn
bestemming” was begrepen zijn ouders hem niet. Het kan niet anders of dit moet
heel erg veel impact hebben gehad op een jongen van nog maar twaalf jaar oud.
Ook al was hij, volgens de tekst al heel sterk en wijs. En dan was er ook: zijn
moeder, Maria. Zij sloot alles wat er met hem gebeurd was in haar hart.
Ik heb mij geprobeerd af te vragen hoe zijn moeder het leven van Jezus moet hebben ervaren. Zij wist dat hij bijzonder was vanaf zijn geboorte en toch was het ook “gewoon” haar kind. In dit eerste en enige verhaal over de tienerjaren van Jezus wordt voor mij duidelijk dat de tegenstellingen voor Maria groot moeten zijn geweest. Als moeder maakte zij zich ongerust over haar kind die niet meer in hun reisgezelschap was. In haar wanhoop heeft ze misschien wel gedacht dat hij een ongeluk had gehad, ontvoerd was of misschien wel was gedood.
Ik heb mij geprobeerd af te vragen hoe zijn moeder het leven van Jezus moet hebben ervaren. Zij wist dat hij bijzonder was vanaf zijn geboorte en toch was het ook “gewoon” haar kind. In dit eerste en enige verhaal over de tienerjaren van Jezus wordt voor mij duidelijk dat de tegenstellingen voor Maria groot moeten zijn geweest. Als moeder maakte zij zich ongerust over haar kind die niet meer in hun reisgezelschap was. In haar wanhoop heeft ze misschien wel gedacht dat hij een ongeluk had gehad, ontvoerd was of misschien wel was gedood.
In
onze tijd zijn er T.V. programma’s waarin ouders op zoek gaan naar hun ontvoerde
kinderen. Mensen die wanhopig zijn en eigenlijk geen andere uitweg meer weten
dan aan de hele wereld te laten zien dat zij hun kinderen missen. In de hoop
dat iemand, waar dan ook ter wereld, haar kinderen heeft gezien. Sommigen van
hen zeggen dat ze elke dag bidden voor de terugkeer van hun kind, soms al
jarenlang. Mensen met een rotsvast geloof in Hem die hen kracht blijft geven.
Je
kunt het bijna voor je zien dat Maria de tempel binnen komt stormen, als zij op
zoek is naar Jezus en dat al haar wanhoop, boosheid en angst maar vast ook
opluchting en blijdschap toen ze Hem zag, als een soort kruidenmengsel naar
buiten komen met de woorden: ‘Kind, wat heb je ons aangedaan? Je vader en ik
hebben met angst in het hart naar je gezocht.’ Woorden van een moeder die zich,
ondanks de aanwezigheid van haar man en mogelijk vele anderen, drie dagen lang
eenzaam gevoeld moet hebben zonder haar geliefde zoon. Tegelijkertijd geloof ik
dat zij Jezus vertrouwde toen hij zei: ‘Waarom hebt u naar me gezocht? Wist u
niet dat ik in het huis van mijn Vader moest zijn?’ Begrijpen deed zij Hem niet
maar ze vertrouwde Hem wel. Immers, zij sloot alles in haar hart.
Maria’s
kind was een bijzonder kind en Hij vervolgde Zijn levensweg. Hij koos twaalf
mannen uit om Hem te volgen. Ook deze twaalf begrepen hem vaak niet. Keer op
keer probeert Jezus aan hen en de mensen duidelijk te maken wat Hij wil zeggen.
Vaak moet hij constateren dat men Hem niet begrijpt. Als je je probeert te
verplaatsen in een dergelijke situatie dan zou je er behoorlijk wanhopig van
kunnen worden. Wanneer je keer op keer niet wordt begrepen door mensen ga je
aan je zelf twijfelen. Ben je wel duidelijk genoeg? Leg je het wel goed genoeg
uit? Willen ze jou niet begrijpen of erger nog: willen ze jou niet?
Schrijver en priester Henri Nouwen zei eens: “Je bent niet wat je hebt. Je bent niet wat anderen over je denken, zelfs niet wat jij over jezelf denkt. Je bent ook niet wat je doet. Je bent een geliefd kind van God.”
Schrijver en priester Henri Nouwen zei eens: “Je bent niet wat je hebt. Je bent niet wat anderen over je denken, zelfs niet wat jij over jezelf denkt. Je bent ook niet wat je doet. Je bent een geliefd kind van God.”
Geen makkelijke opdracht: Eigenlijk heb en ben je
niets. Een eenzaam wezen die zich van de wereld niks hoeft aan trekken en ook
niet op anderen hoeft te rekenen. Maar, God heeft je lief en dat is alles wat
telt. Pasen is voor mij: God leert ons
hoe groot Zijn liefde voor ons is. Zijn liefde geeft mij kracht.
Musicalster René van Kooten kruipt as donderdag in de
huid van Jezus tijdens “The Passion” in het centrum van Den Haag. Van Kooten
zal omringd zijn door misschien wel duizenden toeschouwers en een paar miljoen
T.V. kijkers. Jezus kende de weg die hij zou moeten gaan en Hij wist dat God hem
lief had. In mijn ogen MOET Hij moet dat wel zeker geweten hebben. Zo zeker dat
Hij bereid was om het offer van het kruis te brengen en zich van God en alles
verlaten te moeten voelen.
Ik vraag mij af of een mens zich eenzamer kan voelen dan
Jezus toen, aan het kruis. Misschien zijn moeder, Maria…. Zou zij, toen zij
huilend bij het kruis stond, terug gedacht hebben aan het moment in de tempel?
Amen
Lieve God, wij
bidden U voor mensen die zich eenzaam voelen, zich niet begrepen voelen, voor mensen die het gevoel hebben dat ze aan
de zijlijn van het leven staan. Zo bidden wij U.
Wij bidden u voor moeders
die wereldwijd in angst zitten om hun kinderen. Geef hen kracht en vertrouwen
om door te gaan en op U te vertrouwen.
Zo bidden wij U.
Leer ons te
beseffen dat wij U geliefde kinderen zijn. Met U is alles mogelijk. Zo bidden
wij U.
Amen
Amen
dinsdag 1 januari 2013
donderdag 13 december 2012
Is er leven na een wonder?
Over herinneringen, Eva Cassidy en dankbaarheid.
In de drukte van het dagelijks leven zou je het bijna vergeten maar ik heb de afgelopen dagen veel gedacht aan vorig jaar, rond deze tijd. Het was de periode waarin mijn broer Marco erg ziek was en zich in een uitzichtloze situatie leek te bevinden. Als door een wonder keerde het uitzicht en perspectief terug. Overigens, gun ik alle lezers hun visie op het concept “wonderen” maar voor mij was en is duidelijk dat Hij nooit heeft losgelaten wat Zijn hand ooit begonnen is……
Het ervaren van een wonder is iets speciaals…het brengt je even in een andere wereld. Ineens is er een nieuw perspectief en beleef je met elkaar hele bijzondere feestdagen. Misschien wel de meest bijzondere ooit….
Het klinkt als een open deur maar na een wonder begint het dagelijks leven weer en komen er nieuwe zorgen, nieuwe problemen, nieuwe uitdagingen. Het wonder zorgt er zeker niet voor dat het daarna ineens allemaal vanzelf gaat.
Het is ruim 12 jaar geleden dat ik het voorrecht had om kennis te maken met de muziek van zangeres Eva Cassidy (www.evacassidy.org). Een uitzonderlijke zangeres met een bijzonder zuivere maar ook troostvolle stem.
Zo’n anderhalf jaar later moest ik afscheid nemen van een intense zomerliefde. Tijdens die zomer had ik ook haar kennis laten maken met Eva Cassidy. Die zomerliefde verdween; de liefde voor Eva’s muziek is voor altijd gebleven.
Bij het afscheid kreeg ik van haar een paar regels van “Time Is A Healer”. Zij schreef mij toen:
I found a picture of your smiling face
Bringing old memories
That I had locked away
I hold the joy with the pain
And the truth is
I miss you…
Bringing old memories
That I had locked away
I hold the joy with the pain
And the truth is
I miss you…
Afgelopen week kwam “Time is a Healer” weer eens voorbij en het deed mij denken aan vorig jaar. Aan dat wonder. Eigenlijk was ik het alweer zo gewoon gaan vinden dat Marco er weer bovenop was. Ik voelde mij schuldig dat ik het wonder alweer vergeten was. Immers, het leven was verder gegaan en je focust je weer op wat er nu in je leven aan het gebeuren is.
Toch besefte ik afgelopen week weer eens dat mijn herinneringen mij hebben gevormd en gemaakt tot wie ik vandaag ben. Nare herinneringen maken mij verdrietig en mooie herinneringen maken mij blij. Eigenlijk kan het niet veel menselijker worden……
Vandaag, 14 december 2012 herinner ik mij de volgende regels van “Time Is A Healer”:
I found a picture of your smiling face
Bringing old memories
That I had locked away
Well time is a healer
all hearts that break
Are put back together again
'Cause love heals the wound it makes
Bringing old memories
That I had locked away
Well time is a healer
all hearts that break
Are put back together again
'Cause love heals the wound it makes
Dankbaar en getroost en in het besef dat, ondanks alles, we altijd mogen leven met nieuw perspectief (al moeten herinneringen dat soms bij je terug halen!) wens ik alle lezers een bijzondere en inspiratievolle Kerst een veel Zegen in 2013!
vrijdag 16 november 2012
zondag 28 oktober 2012
Kunnen jongvolwassenen inspireren?
Sinds een paar weken staan de kerkdiensten van de Protestantse Wijkgemeente Zoetermeer-Noord (PWZN) in het teken van “Verhalen die bakens verzetten”. Welke inspiratiebronnen spreken ons aan? Zijn dat (alleen) Bijbelse figuren of is er meer dat ons inspireert?
Als mens en als Diaken voor het Jongvolwassenenwerk binnen deze Wijkgemeente heb ik mij ook die vragen gesteld. Ten eerste word ik geïnspireerd door mijn lieve en sterke moeder die mij een liefdevol geloof heeft meegegeven; die staat voor haar principes en idealen. Mijn lieve en bijzondere broer; alleen al door zijn aanwezigheid leert hij mij alles wat er te leren valt over naastenliefde en verdraagzaamheid.
Verder laat ik mij graag inspireren door mooie muziek, door geschiedenis, door mensen als Nick Vujicic (www.lifewithoutlimbs.org),Martin Luther King, Franciscus van Assisi, William Wilberforce en vele anderen.
Een paar weken geleden woonde ik een inspiratiedag bij van Diakenen in de Gereformeerde kerk. Ik was daar op uitnodiging. Het deed mij beseffen dat er ten eerste zoveel meer dingen zijn die de verschillende kerken (zouden moeten) binden, dan dat ze van elkaar verschillen. Belangrijker nog: ik besefte opnieuw dat “kerk-zijn” geen kwestie is van “jong en oud”. Het is een kwestie van: “jong met oud”. Ook dat is inspiratie!
Onlangs zijn we, binnen de PWZN, gestart met de 18+kring. Een gesprekskring voor jongvolwassenen tussen 18 en 25 jaar. Ik was erbij! Wat een inspiratie! Jonge mensen die aan het begin staan van de opbouw van het “volwassen leven”, die zeer bepalende keuzes moeten maken, die (meestal) een uitgesproken mening hebben over de meest uiteenlopende onderwerpen maar ook kwetsbaar durven zijn.
Het deed mij denken aan de betekenis van mijn ambt als Diaken voor Jongvolwassenenwerk. Een jongere wordt een jongvolwassene. Sommige jongeren worden door hun levensloop al “jong volwassen”, anderen blijven misschien nog wel een tijdje “jong(ere)”. En waarom ook niet? Ieder mens is uniek en heeft het recht om zichzelf te kunnen zijn.
“Diaconaat is een roeping, een opdracht voor de kerk en voor ieder gemeentelid. Diakenen zijn de aanvoerders van het diaconale werk. Diaconaat kun je zien als het maatschappelijk werk van de kerk. Diakenen staan naast mensen die in de problemen zitten. Binnen of buiten de kerk”.
Wat een voorrecht om Diaken voor jongvolwassenen te mogen en te kunnen zijn!
Website PWZN:
www.pgzoetermeer.nl/noord
Facebook:
www.facebook.com/ProtestantseWijkgemeenteZoetermeernoord
Twitter:
https://twitter.com/PWZN
YouTube:
http://www.youtube.com/PWZNZoetermeer
Als mens en als Diaken voor het Jongvolwassenenwerk binnen deze Wijkgemeente heb ik mij ook die vragen gesteld. Ten eerste word ik geïnspireerd door mijn lieve en sterke moeder die mij een liefdevol geloof heeft meegegeven; die staat voor haar principes en idealen. Mijn lieve en bijzondere broer; alleen al door zijn aanwezigheid leert hij mij alles wat er te leren valt over naastenliefde en verdraagzaamheid.
Verder laat ik mij graag inspireren door mooie muziek, door geschiedenis, door mensen als Nick Vujicic (www.lifewithoutlimbs.org),Martin Luther King, Franciscus van Assisi, William Wilberforce en vele anderen.
Een paar weken geleden woonde ik een inspiratiedag bij van Diakenen in de Gereformeerde kerk. Ik was daar op uitnodiging. Het deed mij beseffen dat er ten eerste zoveel meer dingen zijn die de verschillende kerken (zouden moeten) binden, dan dat ze van elkaar verschillen. Belangrijker nog: ik besefte opnieuw dat “kerk-zijn” geen kwestie is van “jong en oud”. Het is een kwestie van: “jong met oud”. Ook dat is inspiratie!
Onlangs zijn we, binnen de PWZN, gestart met de 18+kring. Een gesprekskring voor jongvolwassenen tussen 18 en 25 jaar. Ik was erbij! Wat een inspiratie! Jonge mensen die aan het begin staan van de opbouw van het “volwassen leven”, die zeer bepalende keuzes moeten maken, die (meestal) een uitgesproken mening hebben over de meest uiteenlopende onderwerpen maar ook kwetsbaar durven zijn.
Het deed mij denken aan de betekenis van mijn ambt als Diaken voor Jongvolwassenenwerk. Een jongere wordt een jongvolwassene. Sommige jongeren worden door hun levensloop al “jong volwassen”, anderen blijven misschien nog wel een tijdje “jong(ere)”. En waarom ook niet? Ieder mens is uniek en heeft het recht om zichzelf te kunnen zijn.
“Diaconaat is een roeping, een opdracht voor de kerk en voor ieder gemeentelid. Diakenen zijn de aanvoerders van het diaconale werk. Diaconaat kun je zien als het maatschappelijk werk van de kerk. Diakenen staan naast mensen die in de problemen zitten. Binnen of buiten de kerk”.
Wat een voorrecht om Diaken voor jongvolwassenen te mogen en te kunnen zijn!
Website PWZN:
www.pgzoetermeer.nl/noord
Facebook:
www.facebook.com/ProtestantseWijkgemeenteZoetermeernoord
Twitter:
https://twitter.com/PWZN
YouTube:
http://www.youtube.com/PWZNZoetermeer
dinsdag 15 mei 2012
Luisteren naar muziek…..
Luisteren naar muziek…..
Het is ongeveer anderhalve maand geleden dat ik werd gevraagd om mee te denken met de invulling van een “Talentendienst” met het thema “Liefde onder Vuur”. Voor de niet-ingewijden: binnen de wijkgemeente waar ik als Diaken werk kennen we sinds een jaar de “Talentendiensten”; een dienst waarin kerkbezoekers in verschillende werkvormen worden uitgedaagd om aan de slag te gaan met hun talenten. Al snel was duidelijk dat het accent van deze dienst, zou komen te liggen bij God’s reactie op menselijk handelen (falen?). Eén van de werkvormen zou “iets moeten hebben“ met muziek. Dat leek mij wel wat…
Op zondagochtend 13 mei verzamelde een aanzienlijke groep kerkbezoekers zich in de Olijftak waar men vervolgens zou moeten kiezen uit drie werkvormen (naast muziek waren dit “gesprek” en “creativiteit”). Vooraf had ik bij de “muziekgroep” gedacht dat er misschien 5 a 6, in een heel gunstig geval, 10 mensen zouden zijn die wel wat zouden zien in mijn opzet. Nu vraagt u zich natuurlijk af: wat was die opzet dan?
Lezers die mij goed kennen weten dat ik een groot muziekliefhebber ben; dat ik graag luister naar mooie muziek die ook ergens over gaat. Ik hou van een mooie stem, mooi gitaarspel maar ik luister ook naar teksten en…. Misschien nog wel veel belangrijker….. ik mag graag weten waarom een tekst geschreven is; wat zit erachter; wat beweegt de uitvoerder?
Toen ik nadacht ik over de opzet was ik er vrij snel uit: ik zoek muziek uit dat wat mij betreft iets met het thema “liefde onder Vuur” te maken heeft. Liedjes die stemmen tot nadenken of zaken in perspectief kunnen plaatsen. Vervolgens luisteren we een half uur naar deze liedjes met de songteksten in de hand zodat iedereen mee kan lezen en kan voelen wat de inhoud is. We gaan er, nou eens een keertje niet, over praten…. Luisteren is OOK een talent, dacht ik.
De speellijst had ik openbaar gemaakt en iedereen kon dus bij het inschrijven op de werkvormen zien dat ik eigenlijk alleen maar moderne muziek had uitgezocht en voor het allergrootste deel gelabeld als populair maar niet Christelijk.
Optimistisch als ik, stiekem toch wel, ben had ik in onze kerk een ruimte gezocht waarin we met zeker tien mensen, comfortabel konden zitten . Geen probleem, dacht ik. Dat gaat absoluut lukken.
Mijn stoutste verwachtingen werden overtroffen toen de luistersessie zou gaan beginnen: met ongeveer dertig mensen, zaten we (en sommigen moesten zelfs staan!) in de veel te kleine maar toch ook wel heel intieme ruimte. Van jong tot oud! Verbaasd zei ik: “welkom, allemaal. Zo’n grote opkomst had ik niet verwacht….”. Ik grapte: “als u tussendoor even naar buiten wil om een luchtje te scheppen, kan dat natuurlijk ook…..”.
Het voert misschien te ver om de hele luistersessie te beschrijven maar laat ik er aantal liedjes uitpikken die het verdienen om nader verklaard te worden. Ze zijn mij dierbaar en pasten bovendien perfect bij het thema. Alsof het een soort puzzel was die ineens in elkaar viel….
Bij de eerste klanken van “Angel” van Lionel Richie, dacht ik nog…. Oei, die heeft wel een hele stevige beat…. De eerste keer dat ik het liedje hoorde dacht ik dat het een “gewoon” liefdesliedje was, zoals er zoveel zijn. Al snel hoorde ik Lionel in een interview zeggen dat hij het liedje schreef voor zijn overleden ouders. Vanaf dat moment ga je anders luisteren naar zo’n liedje……
Een liedje als dit kan heel pastoraal worden ervaren. Wat mooi dat een simpel liedje zoiets teweeg kan brengen.
“All The Answers” van Ilse DeLange bleef mij vanaf dag één bij. Waarom? Omdat ze het met heel veel emotie zong tijdens de inzameling voor de vluchtelingen uit Kosovo in 1999.
Het was in oktober 2007 toen ik het Stadstheater in Zoetermeer luisterde naar een prachtig concert van Trijntje Oosterhuis, begeleid door alleen haar gitarist, Leonardo Amuedo. Op een zeker moment zei ze: “ik ga iets bijzonders doen; ik ga een liedje van mijn vader zingen”. Zowel de tekst als de muziek van “Ken Je Mij” gaan zo diep… misschien wel één van de diepste muzikale ervaringen die ik ooit heb gehad.
Voor “This is Your Time” van Michael W. Smith zijn eigenlijk geen woorden. Hopelijk volstaat het bijgaande YouTube-filmpje om de inhoud van dit lied te kunnen begrijpen…..
Wanneer je het over Elvis Presley hebt willen de reacties nog weleens verschillen. De één begrijpt niet hoe juist hij ooit over het geloof kon zingen; voor de ander zijn er geen betere gospels dan die van The King. Hoe dan ook; “Crying in The Chapel” heeft mij altijd geraakt. Oprechter kon Elvis, wat mij betreft, niet klinken.
Enfin, nog voor het einde van de speellijst zat onze tijd erop. Het was een bijzonder half uur, zo kreeg ik ook van velen toegefluisterd. Zo voelde ik het zelf ook; kennelijk is de kracht van muziek heel belangrijk. Dat had ik natuurlijk allang moeten weten. Iets meer vertrouwen dat men mijn initiatief wel zou waarderen was op z'n plaats geweest. Had ik misschien toch nog beter moeten luisteren naar “Gold in Them Hills” van Katie Melua.
Anton van Dijken, 14 mei 2012
NB: De overige liedjes waren:
City To City – The Road Ahead
Alison Krauss – A Living Prayer
Grace Griffith – My Life
Josh Groban & Charlotte Church – The Prayer
Het is ongeveer anderhalve maand geleden dat ik werd gevraagd om mee te denken met de invulling van een “Talentendienst” met het thema “Liefde onder Vuur”. Voor de niet-ingewijden: binnen de wijkgemeente waar ik als Diaken werk kennen we sinds een jaar de “Talentendiensten”; een dienst waarin kerkbezoekers in verschillende werkvormen worden uitgedaagd om aan de slag te gaan met hun talenten. Al snel was duidelijk dat het accent van deze dienst, zou komen te liggen bij God’s reactie op menselijk handelen (falen?). Eén van de werkvormen zou “iets moeten hebben“ met muziek. Dat leek mij wel wat…
Op zondagochtend 13 mei verzamelde een aanzienlijke groep kerkbezoekers zich in de Olijftak waar men vervolgens zou moeten kiezen uit drie werkvormen (naast muziek waren dit “gesprek” en “creativiteit”). Vooraf had ik bij de “muziekgroep” gedacht dat er misschien 5 a 6, in een heel gunstig geval, 10 mensen zouden zijn die wel wat zouden zien in mijn opzet. Nu vraagt u zich natuurlijk af: wat was die opzet dan?
Lezers die mij goed kennen weten dat ik een groot muziekliefhebber ben; dat ik graag luister naar mooie muziek die ook ergens over gaat. Ik hou van een mooie stem, mooi gitaarspel maar ik luister ook naar teksten en…. Misschien nog wel veel belangrijker….. ik mag graag weten waarom een tekst geschreven is; wat zit erachter; wat beweegt de uitvoerder?
Toen ik nadacht ik over de opzet was ik er vrij snel uit: ik zoek muziek uit dat wat mij betreft iets met het thema “liefde onder Vuur” te maken heeft. Liedjes die stemmen tot nadenken of zaken in perspectief kunnen plaatsen. Vervolgens luisteren we een half uur naar deze liedjes met de songteksten in de hand zodat iedereen mee kan lezen en kan voelen wat de inhoud is. We gaan er, nou eens een keertje niet, over praten…. Luisteren is OOK een talent, dacht ik.
De speellijst had ik openbaar gemaakt en iedereen kon dus bij het inschrijven op de werkvormen zien dat ik eigenlijk alleen maar moderne muziek had uitgezocht en voor het allergrootste deel gelabeld als populair maar niet Christelijk.
Optimistisch als ik, stiekem toch wel, ben had ik in onze kerk een ruimte gezocht waarin we met zeker tien mensen, comfortabel konden zitten . Geen probleem, dacht ik. Dat gaat absoluut lukken.
Mijn stoutste verwachtingen werden overtroffen toen de luistersessie zou gaan beginnen: met ongeveer dertig mensen, zaten we (en sommigen moesten zelfs staan!) in de veel te kleine maar toch ook wel heel intieme ruimte. Van jong tot oud! Verbaasd zei ik: “welkom, allemaal. Zo’n grote opkomst had ik niet verwacht….”. Ik grapte: “als u tussendoor even naar buiten wil om een luchtje te scheppen, kan dat natuurlijk ook…..”.
Het voert misschien te ver om de hele luistersessie te beschrijven maar laat ik er aantal liedjes uitpikken die het verdienen om nader verklaard te worden. Ze zijn mij dierbaar en pasten bovendien perfect bij het thema. Alsof het een soort puzzel was die ineens in elkaar viel….
Bij de eerste klanken van “Angel” van Lionel Richie, dacht ik nog…. Oei, die heeft wel een hele stevige beat…. De eerste keer dat ik het liedje hoorde dacht ik dat het een “gewoon” liefdesliedje was, zoals er zoveel zijn. Al snel hoorde ik Lionel in een interview zeggen dat hij het liedje schreef voor zijn overleden ouders. Vanaf dat moment ga je anders luisteren naar zo’n liedje……
Een liedje als dit kan heel pastoraal worden ervaren. Wat mooi dat een simpel liedje zoiets teweeg kan brengen.
“All The Answers” van Ilse DeLange bleef mij vanaf dag één bij. Waarom? Omdat ze het met heel veel emotie zong tijdens de inzameling voor de vluchtelingen uit Kosovo in 1999.
Het was in oktober 2007 toen ik het Stadstheater in Zoetermeer luisterde naar een prachtig concert van Trijntje Oosterhuis, begeleid door alleen haar gitarist, Leonardo Amuedo. Op een zeker moment zei ze: “ik ga iets bijzonders doen; ik ga een liedje van mijn vader zingen”. Zowel de tekst als de muziek van “Ken Je Mij” gaan zo diep… misschien wel één van de diepste muzikale ervaringen die ik ooit heb gehad.
Voor “This is Your Time” van Michael W. Smith zijn eigenlijk geen woorden. Hopelijk volstaat het bijgaande YouTube-filmpje om de inhoud van dit lied te kunnen begrijpen…..
Wanneer je het over Elvis Presley hebt willen de reacties nog weleens verschillen. De één begrijpt niet hoe juist hij ooit over het geloof kon zingen; voor de ander zijn er geen betere gospels dan die van The King. Hoe dan ook; “Crying in The Chapel” heeft mij altijd geraakt. Oprechter kon Elvis, wat mij betreft, niet klinken.
Enfin, nog voor het einde van de speellijst zat onze tijd erop. Het was een bijzonder half uur, zo kreeg ik ook van velen toegefluisterd. Zo voelde ik het zelf ook; kennelijk is de kracht van muziek heel belangrijk. Dat had ik natuurlijk allang moeten weten. Iets meer vertrouwen dat men mijn initiatief wel zou waarderen was op z'n plaats geweest. Had ik misschien toch nog beter moeten luisteren naar “Gold in Them Hills” van Katie Melua.
Anton van Dijken, 14 mei 2012
NB: De overige liedjes waren:
City To City – The Road Ahead
Alison Krauss – A Living Prayer
Grace Griffith – My Life
Josh Groban & Charlotte Church – The Prayer
woensdag 4 april 2012
Wat kunnen we leren van Franciscus van Assisi?
Overdenking en voorbeden tijdens de Vesper in de Stille Week op 3 april 2012 in de Olijftak door Anton van Dijken. Evangelielezing: Johannes 12 20:26. Psalm van de avond: Psalm 23.
Wat kunnen we leren van Franciscus van Assisi?
Wanneer we naar het leven van Franciscus kijken kunnen we ons afvragen hoe ver we eigenlijk moeten gaan als Jezus zegt: “Wie zijn leven liefheeft verliest het, maar wie in deze wereld zijn leven haat, behoudt het voor het eeuwige leven”.
Franciscus van Assisi was de zoon van een rijke koopman. In de diverse biografieën wordt er verschillend over hem gesproken Zo zou hij, in zijn jonge jaren, losbandig zijn geweest terwijl er anderen zijn die zeggen dat hij in zijn jeugd fijngevoelig en creatief zou zijn. Sterker nog, er wordt gezegd dat zijn losbandigheid zou zijn bedacht om zijn latere bekering te benadrukken.
Zelf zou ik het liever anders uitleggen. Want, waarom zou iemand die een op het oog losbandig leven leidt niet diep in zijn hart, een fijngevoelig en creatief mens kunnen zijn?
Hoe dan ook, Franciscus bekeerde zich na een jaar gevangenschap en besloot een aantal jaren later zich terug te trekken en als een kluizenaar te gaan leven. Hij wilde zijn tijd wijdden aan de zorg voor melaatsen en aan het gebed. Hij stelde zijn leven totaal in dienst van anderen en van God. Het was het begin van het ontstaan van de orde der Franciscanen, het bekende gebed: “Maak mij een instrument van uw Vrede” en “het Zonnelied”.
Kortom, Franciscus van Assisi is altijd al een inspiratiebron geweest voor velen. Juist in de tijd voor Pasen, de lijdenstijd en de Stille Week is het goed om je af te vragen: “Wat betekent God in ons dagelijks leven”.
We leven in een tijd van economische crisis; een crisis die in feite niet is ontstaan door tekorten maar juist door hebzucht en te grote honger naar geld. Alles moet altijd maar meer en meer…. We leven ook in een tijd van razendsnelle digitale vooruitgang. Anders dan in de tijd van Franciscus kunnen we binnen een paar seconden contact leggen met de hele wereld. Het internet is een platform waarop we al onze meningen en al ons ongenoegen kwijt kunnen. Het mag duidelijk zijn dat sommigen daar geen rem op hebben. Alles lijkt te kunnen en alles lijkt te mogen…..
Daar waar Franciscus nog toestemming vroeg aan de Paus om te mogen preken lijkt het nu soms wel alsof de mensheid de vrijheid heeft genomen om “het spreken namens God”, als gewoon en gangbaar te vinden. Bestaat hierdoor niet het gevaar dat we God gaan zien als een gelijke?
Vanuit mijn eigen ervaring heb ik geleerd dat het zoeken naar de echte betekenis van God in mijn leven niet gemakkelijk is. Pasklare recepten en antwoorden zijn er niet. Natuurlijk kun je kiezen voor totale afzondering maar is het echt nodig om zo ver te gaan? Misschien dat het je helpt om zaken op een rijtje te zetten maar is het ook de weg die je moet gaan? Uiteindelijk zou ook Franciscus niet in afzondering blijven leven maar zijn boodschap wereldwijd verkondigen via zijn broederschap.
Je kunt net als Franciscus boos worden op de mensen die niet naar je willen luisteren. Die je het gevoel geven dat ze je niet serieus nemen. Het overkwam Franciscus toen hij, volgens het verhaal, op een keer wilde preken voor een groep mensen. Hij merkte dat men geen interesse had en eigenlijk niet of nauwelijks luisterde. Hij zei: “waarom preek ik eigenlijk; de mensen luisteren toch niet! Ik kan net zo goed tegen de vogels praten!”.
Toen ik dit verhaal leerde kennen dacht ik: misschien schuilt hierin wel het geheim. Ik zie het voor me dat Franciscus boos werd en dacht: “wat heb ik eigenlijk aan die mensen? Ik weet dat mijn boodschap goed is maar de mensen luisteren niet. Hij voelt zich door mensen in de steek gelaten. Ik voel ook zijn honger om duidelijk te maken dat hij “vecht voor een goede zaak”. Tenslotte proef ik de smaak van overwinning als hij besluit om te preken tot: de vogels! De vogels luisteren aandachtig naar hem en zijn stil, gedurende zijn hele preek. Wat zal het hem vertrouwen gegeven hebben te weten dat hij er toch niet alleen voor staat; dat er een God is die voor hem zorgt.
Amen
Voorbeden:
Lieve God, wij bidden U voor mensen die moeite hebben met het vinden van hun eigen identiteit, het tonen van hun kwetsbaarheid, fijngevoeligheid en creativiteit. De wereld ziet zo vaak alleen maar de donkere kant en oordeelt te snel over mensen die “anders” lijken te zijn. Heer, ontferm U over ons allen.
Wij bidden u voor de wereld en alles wat leeft. Franciscus had oog voor mens en dier. Leer ons alles wat leeft te waarderen en lief te hebben. Heer, ontferm U over ons allen.
En leer ons te beseffen dat met U alles mogelijk is. Hoe uitzichtloos en onbegrijpelijk het leven soms is. Leer ons op U te vertrouwen. . Heer, ontferm U over ons allen.
Wat kunnen we leren van Franciscus van Assisi?
Wanneer we naar het leven van Franciscus kijken kunnen we ons afvragen hoe ver we eigenlijk moeten gaan als Jezus zegt: “Wie zijn leven liefheeft verliest het, maar wie in deze wereld zijn leven haat, behoudt het voor het eeuwige leven”.
Franciscus van Assisi was de zoon van een rijke koopman. In de diverse biografieën wordt er verschillend over hem gesproken Zo zou hij, in zijn jonge jaren, losbandig zijn geweest terwijl er anderen zijn die zeggen dat hij in zijn jeugd fijngevoelig en creatief zou zijn. Sterker nog, er wordt gezegd dat zijn losbandigheid zou zijn bedacht om zijn latere bekering te benadrukken.
Zelf zou ik het liever anders uitleggen. Want, waarom zou iemand die een op het oog losbandig leven leidt niet diep in zijn hart, een fijngevoelig en creatief mens kunnen zijn?
Hoe dan ook, Franciscus bekeerde zich na een jaar gevangenschap en besloot een aantal jaren later zich terug te trekken en als een kluizenaar te gaan leven. Hij wilde zijn tijd wijdden aan de zorg voor melaatsen en aan het gebed. Hij stelde zijn leven totaal in dienst van anderen en van God. Het was het begin van het ontstaan van de orde der Franciscanen, het bekende gebed: “Maak mij een instrument van uw Vrede” en “het Zonnelied”.
Kortom, Franciscus van Assisi is altijd al een inspiratiebron geweest voor velen. Juist in de tijd voor Pasen, de lijdenstijd en de Stille Week is het goed om je af te vragen: “Wat betekent God in ons dagelijks leven”.
We leven in een tijd van economische crisis; een crisis die in feite niet is ontstaan door tekorten maar juist door hebzucht en te grote honger naar geld. Alles moet altijd maar meer en meer…. We leven ook in een tijd van razendsnelle digitale vooruitgang. Anders dan in de tijd van Franciscus kunnen we binnen een paar seconden contact leggen met de hele wereld. Het internet is een platform waarop we al onze meningen en al ons ongenoegen kwijt kunnen. Het mag duidelijk zijn dat sommigen daar geen rem op hebben. Alles lijkt te kunnen en alles lijkt te mogen…..
Daar waar Franciscus nog toestemming vroeg aan de Paus om te mogen preken lijkt het nu soms wel alsof de mensheid de vrijheid heeft genomen om “het spreken namens God”, als gewoon en gangbaar te vinden. Bestaat hierdoor niet het gevaar dat we God gaan zien als een gelijke?
Vanuit mijn eigen ervaring heb ik geleerd dat het zoeken naar de echte betekenis van God in mijn leven niet gemakkelijk is. Pasklare recepten en antwoorden zijn er niet. Natuurlijk kun je kiezen voor totale afzondering maar is het echt nodig om zo ver te gaan? Misschien dat het je helpt om zaken op een rijtje te zetten maar is het ook de weg die je moet gaan? Uiteindelijk zou ook Franciscus niet in afzondering blijven leven maar zijn boodschap wereldwijd verkondigen via zijn broederschap.
Je kunt net als Franciscus boos worden op de mensen die niet naar je willen luisteren. Die je het gevoel geven dat ze je niet serieus nemen. Het overkwam Franciscus toen hij, volgens het verhaal, op een keer wilde preken voor een groep mensen. Hij merkte dat men geen interesse had en eigenlijk niet of nauwelijks luisterde. Hij zei: “waarom preek ik eigenlijk; de mensen luisteren toch niet! Ik kan net zo goed tegen de vogels praten!”.
Toen ik dit verhaal leerde kennen dacht ik: misschien schuilt hierin wel het geheim. Ik zie het voor me dat Franciscus boos werd en dacht: “wat heb ik eigenlijk aan die mensen? Ik weet dat mijn boodschap goed is maar de mensen luisteren niet. Hij voelt zich door mensen in de steek gelaten. Ik voel ook zijn honger om duidelijk te maken dat hij “vecht voor een goede zaak”. Tenslotte proef ik de smaak van overwinning als hij besluit om te preken tot: de vogels! De vogels luisteren aandachtig naar hem en zijn stil, gedurende zijn hele preek. Wat zal het hem vertrouwen gegeven hebben te weten dat hij er toch niet alleen voor staat; dat er een God is die voor hem zorgt.
Amen
Voorbeden:
Lieve God, wij bidden U voor mensen die moeite hebben met het vinden van hun eigen identiteit, het tonen van hun kwetsbaarheid, fijngevoeligheid en creativiteit. De wereld ziet zo vaak alleen maar de donkere kant en oordeelt te snel over mensen die “anders” lijken te zijn. Heer, ontferm U over ons allen.
Wij bidden u voor de wereld en alles wat leeft. Franciscus had oog voor mens en dier. Leer ons alles wat leeft te waarderen en lief te hebben. Heer, ontferm U over ons allen.
En leer ons te beseffen dat met U alles mogelijk is. Hoe uitzichtloos en onbegrijpelijk het leven soms is. Leer ons op U te vertrouwen. . Heer, ontferm U over ons allen.
zondag 25 maart 2012
De denktank “jongvolwassenen” – Twee jaar later – Doen we het nu echt allemaal anders?
Een aantal van hen spreek ik nog regelmatig en bij gelegenheid hebben we het dan nog weleens over de denktank voor jongvolwassenen. Weet u het nog? Twee jaar geleden vormde een groep jongvolwassenen uit onze Gemeente een zgn. Denktank en aan hem werd gevraagd om, te dromen, na te denken over de vormgeving van de kerk, de Gemeente in 2025. Een uitdaging die men graag aan wilde gaan. Het resultaat mocht er zijn: een uitgewerkt plan waarin veel concrete aanbevelingen stonden.
In de afgelopen twee jaar is de taakgroep Jeugd en Jongeren met veel van deze aanbevelingen aan de slag gegaan. Zo is het idee van de kerkdienst a la carte afkomstig van de denktank. Verder zijn zaken als aandacht voor de inrichting van het (nieuwe) kerkgebouw, het leren kennen van je leden (jongerenpastoraat) en aandacht voor publiciteit via onze eigen website maar ook via Sociale media op de takenlijst van de Taakgroep Jeugd en Jongeren terecht gekomen.
Ongeveer gelijktijdig met de start van de denktank ben ik begonnen als Diaken voor het jongvolwassenenwerk. Een “pioniersfunctie” waarin het soms zoeken is naar de juiste “toon” en de juiste “maat”. Gelukkig vertegenwoordigd de denktank het overgrote deel van mijn eigen gedachtegoed. Nl, dat je geraakt wil worden, je verbonden wil voelen met anderen en dat je dingen mag en kan delen met elkaar. Aandacht voor mensen is belangrijk, in de breedste zin van het woord. De kerk heeft, meer dan ooit, de mogelijkheid om op een breed maatschappelijk gebied actief te kunnen zijn. Als Diaken voel ik mezelf deel van deze veranderingen maar, geldt dat ook voor de mensen die ons “op het spoor” hebben gezet?
Tijdens de gesprekken over de denktank hoor ik te vaak dat de deelnemers aan de denktank weinig of niets weten en horen over de veranderingen die nu gaande zijn. Men gelooft in het concept maar voelt zich er eigenlijk niet bij betrokken. Dat laatste vind ik geen beste ontwikkeling.
Ik zou mij in die zin ook rechtstreeks tot de denktankers willen richten en willen zeggen: hoe kunnen we dit anders doen? Jullie hebben ons twee jaar geleden enorm uitgedaagd, we zijn begonnen aan een bijzonder traject met het idee in het achterhoofd dat jullie daar ook deel van uitmaken. In ieder geval willen we jullie het gevoel geven dat er gewerkt wordt aan de realisatie van jullie ideeën.
Jullie inbreng stopt niet bij het aanbieden van het plan. Blijf ons uitdagen, vernieuwen en inspireren. Durf vooral kritisch te zijn op wat wij doen en ga het gesprek aan. De nieuwe kerk, waar we nu ook letterlijk aan gaan bouwen, is van ons allemaal!
Anton van Dijken, Diaken Jongvolwassenenwerk in de PWZN.
Een aantal van hen spreek ik nog regelmatig en bij gelegenheid hebben we het dan nog weleens over de denktank voor jongvolwassenen. Weet u het nog? Twee jaar geleden vormde een groep jongvolwassenen uit onze Gemeente een zgn. Denktank en aan hem werd gevraagd om, te dromen, na te denken over de vormgeving van de kerk, de Gemeente in 2025. Een uitdaging die men graag aan wilde gaan. Het resultaat mocht er zijn: een uitgewerkt plan waarin veel concrete aanbevelingen stonden.
In de afgelopen twee jaar is de taakgroep Jeugd en Jongeren met veel van deze aanbevelingen aan de slag gegaan. Zo is het idee van de kerkdienst a la carte afkomstig van de denktank. Verder zijn zaken als aandacht voor de inrichting van het (nieuwe) kerkgebouw, het leren kennen van je leden (jongerenpastoraat) en aandacht voor publiciteit via onze eigen website maar ook via Sociale media op de takenlijst van de Taakgroep Jeugd en Jongeren terecht gekomen.
Ongeveer gelijktijdig met de start van de denktank ben ik begonnen als Diaken voor het jongvolwassenenwerk. Een “pioniersfunctie” waarin het soms zoeken is naar de juiste “toon” en de juiste “maat”. Gelukkig vertegenwoordigd de denktank het overgrote deel van mijn eigen gedachtegoed. Nl, dat je geraakt wil worden, je verbonden wil voelen met anderen en dat je dingen mag en kan delen met elkaar. Aandacht voor mensen is belangrijk, in de breedste zin van het woord. De kerk heeft, meer dan ooit, de mogelijkheid om op een breed maatschappelijk gebied actief te kunnen zijn. Als Diaken voel ik mezelf deel van deze veranderingen maar, geldt dat ook voor de mensen die ons “op het spoor” hebben gezet?
Tijdens de gesprekken over de denktank hoor ik te vaak dat de deelnemers aan de denktank weinig of niets weten en horen over de veranderingen die nu gaande zijn. Men gelooft in het concept maar voelt zich er eigenlijk niet bij betrokken. Dat laatste vind ik geen beste ontwikkeling.
Ik zou mij in die zin ook rechtstreeks tot de denktankers willen richten en willen zeggen: hoe kunnen we dit anders doen? Jullie hebben ons twee jaar geleden enorm uitgedaagd, we zijn begonnen aan een bijzonder traject met het idee in het achterhoofd dat jullie daar ook deel van uitmaken. In ieder geval willen we jullie het gevoel geven dat er gewerkt wordt aan de realisatie van jullie ideeën.
Jullie inbreng stopt niet bij het aanbieden van het plan. Blijf ons uitdagen, vernieuwen en inspireren. Durf vooral kritisch te zijn op wat wij doen en ga het gesprek aan. De nieuwe kerk, waar we nu ook letterlijk aan gaan bouwen, is van ons allemaal!
Anton van Dijken, Diaken Jongvolwassenenwerk in de PWZN.
vrijdag 20 januari 2012
My Name is Khan
Rizwan Khan, a Muslim from the Borivali section of Mumbai, suffers from Asperger's syndrome, a form of high-functioning autism that complicates socialization. The adult Rizwan marries a Hindu single mother, Mandira, in San Francisco. After 9/11, Rizwan is detained by authorities at LAX who mistake his disability for suspicious behavior. Following his arrest, he meets Radha, a therapist who helps him deal with his situation and his affliction. Rizwan then begins a journey to meet US President Obama to clear his name.
Rizwan Khan is een moslim uit Mumbai. Hij lijdt aan het Asperger syndroom (een pervasieve ontwikkelingsstoornis). Hij trouwt met de Hindoestaanse alleenstaande moeder Mandira, in San Francisco. Na de aanslag van 9/11 werd Rizwan opgepakt door de autoriteiten wegens verdacht gedrag. Dit kwam echter door zijn stoornis. Tijdens zijn arrestatie ontmoette hij de therapeute Radha, die hem hielp om te gaan met de situatie waarin hij verkeerde. Nu begint Rizwan een reis naar de Verenigde Staten, om President Obama te ontmoeten. Hij hoopt op deze manier zijn naam te kunnen zuiveren.
-----------------------------------------------------------------------------------
Bijzonder verhaal over een man (Rizwan Khan) die autistisch is en na de aanslagen op 11 september plots gevangen wordt genomen.
Rizvan Khan is een eerzame moslim uit India die lijdt aan het Aspergersyndroom. Hij valt onvoorwaardelijk voor de mooie Mandira, een alleenstaande moeder die haar eigen dromen najaagt. Wanneer een onvergeeflijk laffe daad ze uit elkaar drijft, gaat Khan op reis door een modern Amerika. Een reis die net zo complex blijkt als het menselijke hart. Tijdens zijn zoektocht naar de liefde wordt Rizvan een ware belichaming van verzet, vrede en mededogen. Hij brengt daarnaast een ontnuchterende realiteit in het leven van een ieder die zijn pad kruist.
Rizwan Khan is een moslim uit Mumbai. Hij lijdt aan het Asperger syndroom (een pervasieve ontwikkelingsstoornis). Hij trouwt met de Hindoestaanse alleenstaande moeder Mandira, in San Francisco. Na de aanslag van 9/11 werd Rizwan opgepakt door de autoriteiten wegens verdacht gedrag. Dit kwam echter door zijn stoornis. Tijdens zijn arrestatie ontmoette hij de therapeute Radha, die hem hielp om te gaan met de situatie waarin hij verkeerde. Nu begint Rizwan een reis naar de Verenigde Staten, om President Obama te ontmoeten. Hij hoopt op deze manier zijn naam te kunnen zuiveren.
-----------------------------------------------------------------------------------
Bijzonder verhaal over een man (Rizwan Khan) die autistisch is en na de aanslagen op 11 september plots gevangen wordt genomen.
Rizvan Khan is een eerzame moslim uit India die lijdt aan het Aspergersyndroom. Hij valt onvoorwaardelijk voor de mooie Mandira, een alleenstaande moeder die haar eigen dromen najaagt. Wanneer een onvergeeflijk laffe daad ze uit elkaar drijft, gaat Khan op reis door een modern Amerika. Een reis die net zo complex blijkt als het menselijke hart. Tijdens zijn zoektocht naar de liefde wordt Rizvan een ware belichaming van verzet, vrede en mededogen. Hij brengt daarnaast een ontnuchterende realiteit in het leven van een ieder die zijn pad kruist.
woensdag 7 september 2011
Waar liefde mensen samen brengt
Waar liefde mensen samen brengt,
worden stenen een paleis,
de kille straat een lentetuin,
de hel een paradijs.
Een land van licht en zonneschijn,
een haard waar men zich warmt:
een overvolle beker wijn,
een mens die je omarmt.
De deur roept je een welkom toe,
een stoel staat voor je klaar;
de tafel is gastvrij gedekt,
een heerlijk avondmaal.
Een land van licht en zonneschijn,
een haard waar men zich warmt:
een overvolle beker wijn,
een mens die je omarmt.
worden stenen een paleis,
de kille straat een lentetuin,
de hel een paradijs.
Een land van licht en zonneschijn,
een haard waar men zich warmt:
een overvolle beker wijn,
een mens die je omarmt.
De deur roept je een welkom toe,
een stoel staat voor je klaar;
de tafel is gastvrij gedekt,
een heerlijk avondmaal.
Een land van licht en zonneschijn,
een haard waar men zich warmt:
een overvolle beker wijn,
een mens die je omarmt.
zaterdag 12 maart 2011
All The Answers......
All The Answers......
Het is moeilijk voor te stellen dat het vandaag alweer vier maanden geleden is dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen. Een lang traject zou volgen waarin ik eerst lang heb moeten wachten en uiteindelijk geopereerd ben. Inmiddels is de operatie alweer ruim zes weken geleden. Sinds vorige week ben ik langzaam begonnen met een aantal uren werken. Ondertussen is mijn lichaam nog altijd bezig om zich te herstellen; dagelijks werk ik aan mijn conditie en voel gelukkig dat het iedere dag beter wordt. Aan de andere kant: het blijkt toch nog steeds ontzettend moeilijk om “de juiste dosering lichamelijke of geestelijke belasting” te bepalen. Ik merk dat ik sommige dingen graag weer zou willen gaan doen maar voel tegelijkertijd dat ik het nog niet aan kan. Tegen jezelf zeggen: “Ik ga het rustig aan doen” is nog altijd vele malen makkelijker dan het ook daadwerkelijk uitvoeren.
Als ik terug kijk op de afgelopen maanden vraag ik me soms af wat nu de belangrijkste les of lessen zijn die ik heb geleerd van deze periode. Ik weet en voel dat ik nooit meer “de oude” zal zijn alleen weet ik nog niet wie ik dan wel zal worden. Tijdens mijn ziekteperiode heb ik meer dan ooit geprobeerd om terug te kijken naar alles wat ik deed en ondernam in mijn leven. Sterker nog, ik kon eigenlijk niet anders. Nog altijd voel ik dat deze moeilijke periode mij “moest” overkomen. Dit proces van verandering. Een proces dat door alle facetten van mijn leven heen trekt. Als je vandaag aan mij zou vragen: “Anton, is er iets in jouw leven dat niet anders is geworden?” dan zou ik het niet weten. Natuurlijk, is niet letterlijk alles veranderd maar mijn perspectief, mijn kijk op het leven is anders. Zonder dat ik nu al precies weet wat het inhoudt…….
Wat moet ik veranderen aan mijn leven, lijkt de belangrijkste vraag. Of is het iets wat ik maar moet laten gebeuren? Als ik nadenk over deze vragen dan realiseer ik me wel iets belangrijks. Er is een bekend spreuk die zegt: “Yesterday is History, Tomorrow is a Mystery but Today is a Gift”. Prachtig, zo’n spreuk maar wie is er in staat om altijd op die manier te leven? Bovendien, wat brengt het je eigenlijk als je zo leeft? Vanochtend werd ik “getriggerd” door een uitspraak van actrice Carice van Houten. Zij heeft besloten om een z.g.n. “sabbatical” te nemen en voorlopig geen nieuwe films te maken. Ze zei in een interview (vrije interpretatie): “Liever een goede persoonlijke ontwikkeling dan een "top-career". Maw: het is uiteindelijk veel belangrijker hoe het met jou gaat dan met je carrière. Dat vind ik een bijzondere en belangrijke gedachte.
In mijn werk ben ik gewend om altijd een stap vooruit te denken; ik heb oog voor allerlei details die sommige vraagstukken soms ingewikkelder kunnen maken maar daardoor wel interessanter en meer uitdagend. Ik kan daarmee zelfs het gedachte-patroon van anderen beïnvloeden en wordt ook gewaardeerd door velen om deze eigenschap. De vraag is alleen: “is dat ook altijd wel goed voor mij?” Vergeet ik daardoor vaak niet wat goed voor mij is? Immers, ik “leun” op opgedane kennis en ervaring uit mijn verleden en ben tegelijkertijd druk bezig om de toekomst vorm te geven. Waar blijft dan het heden?
Enfin, de geïnteresseerde lezer zal begrijpen dat ik hier slechts mijn eigen gedachten deel en niet verwacht dat er pasklare antwoorden op deze vragen zijn. Simpelweg, omdat ze er ook niet zijn. Het is slechts onderdeel van een proces dat ongetwijfeld de komende tijd een vervolg zal krijgen…….
Ilse DeLange - All The Answers
Het is moeilijk voor te stellen dat het vandaag alweer vier maanden geleden is dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen. Een lang traject zou volgen waarin ik eerst lang heb moeten wachten en uiteindelijk geopereerd ben. Inmiddels is de operatie alweer ruim zes weken geleden. Sinds vorige week ben ik langzaam begonnen met een aantal uren werken. Ondertussen is mijn lichaam nog altijd bezig om zich te herstellen; dagelijks werk ik aan mijn conditie en voel gelukkig dat het iedere dag beter wordt. Aan de andere kant: het blijkt toch nog steeds ontzettend moeilijk om “de juiste dosering lichamelijke of geestelijke belasting” te bepalen. Ik merk dat ik sommige dingen graag weer zou willen gaan doen maar voel tegelijkertijd dat ik het nog niet aan kan. Tegen jezelf zeggen: “Ik ga het rustig aan doen” is nog altijd vele malen makkelijker dan het ook daadwerkelijk uitvoeren.
Als ik terug kijk op de afgelopen maanden vraag ik me soms af wat nu de belangrijkste les of lessen zijn die ik heb geleerd van deze periode. Ik weet en voel dat ik nooit meer “de oude” zal zijn alleen weet ik nog niet wie ik dan wel zal worden. Tijdens mijn ziekteperiode heb ik meer dan ooit geprobeerd om terug te kijken naar alles wat ik deed en ondernam in mijn leven. Sterker nog, ik kon eigenlijk niet anders. Nog altijd voel ik dat deze moeilijke periode mij “moest” overkomen. Dit proces van verandering. Een proces dat door alle facetten van mijn leven heen trekt. Als je vandaag aan mij zou vragen: “Anton, is er iets in jouw leven dat niet anders is geworden?” dan zou ik het niet weten. Natuurlijk, is niet letterlijk alles veranderd maar mijn perspectief, mijn kijk op het leven is anders. Zonder dat ik nu al precies weet wat het inhoudt…….
Wat moet ik veranderen aan mijn leven, lijkt de belangrijkste vraag. Of is het iets wat ik maar moet laten gebeuren? Als ik nadenk over deze vragen dan realiseer ik me wel iets belangrijks. Er is een bekend spreuk die zegt: “Yesterday is History, Tomorrow is a Mystery but Today is a Gift”. Prachtig, zo’n spreuk maar wie is er in staat om altijd op die manier te leven? Bovendien, wat brengt het je eigenlijk als je zo leeft? Vanochtend werd ik “getriggerd” door een uitspraak van actrice Carice van Houten. Zij heeft besloten om een z.g.n. “sabbatical” te nemen en voorlopig geen nieuwe films te maken. Ze zei in een interview (vrije interpretatie): “Liever een goede persoonlijke ontwikkeling dan een "top-career". Maw: het is uiteindelijk veel belangrijker hoe het met jou gaat dan met je carrière. Dat vind ik een bijzondere en belangrijke gedachte.
In mijn werk ben ik gewend om altijd een stap vooruit te denken; ik heb oog voor allerlei details die sommige vraagstukken soms ingewikkelder kunnen maken maar daardoor wel interessanter en meer uitdagend. Ik kan daarmee zelfs het gedachte-patroon van anderen beïnvloeden en wordt ook gewaardeerd door velen om deze eigenschap. De vraag is alleen: “is dat ook altijd wel goed voor mij?” Vergeet ik daardoor vaak niet wat goed voor mij is? Immers, ik “leun” op opgedane kennis en ervaring uit mijn verleden en ben tegelijkertijd druk bezig om de toekomst vorm te geven. Waar blijft dan het heden?
Enfin, de geïnteresseerde lezer zal begrijpen dat ik hier slechts mijn eigen gedachten deel en niet verwacht dat er pasklare antwoorden op deze vragen zijn. Simpelweg, omdat ze er ook niet zijn. Het is slechts onderdeel van een proces dat ongetwijfeld de komende tijd een vervolg zal krijgen…….
Ilse DeLange - All The Answers
woensdag 2 maart 2011
Jesus in Their Eyes - Ruth Trimble
Jesus in Their Eyes - Ruth Trimble
Behind the song.....
Nothing could have prepared me for Gulu. No number of news reports or glass eyed photographs, or testimonies of those who had been before. Nor can I make others understand what I felt using words. Words can’t describe the smell, the hopelessness, the spiritual oppression, or the sickness you feel listening to the stories of the people.
Worse than that is the shame and guilt I felt from being there. Why did they get this life? Why not me? What have I done to deserve my upbringing? What do they think of me? Coming here to rub it in that I got it better, and then walking away, leaving them with a memory of a life they’ll never have. We were told to just show them love.
I didn’t like it, I felt like a con, the more I stood amongst them, the more guilty I felt. I didn’t think I could feel any worse, until I remembered something we’d been discussing as a team a couple of nights earlier. Matt. 25:40 'I tell you the truth, whatever you did for one of the least of these brothers of mine, you did for me.' Those were the words of Jesus, and there was no getting away from it - the people all around me were the ‘least of these’ that He was talking about. So now, not only did I feel helpless to do anything for them, but for Jesus - and I could see Him in their eyes.
The next day’s journey to the same camp was as low as I’ve ever felt. There was no adventure of going into the unknown, I knew exactly what I was heading for and I hated it. I wanted to help so much, but I was powerless to make any lasting difference on my own. My thoughts from the day before were on my mind again. I wanted to love Jesus, I didn’t know how to and it broke my heart. I couldn’t stop crying, and was trying to avoid the others seeing it. I pleaded with God to help me deal with my emotions…. and that’s when the words started to flow. Lyrics have never come easily to me, but I was struggling to get one line written down before the next was in my head. I was feeling better already. No less guilt, but hope that I might be able to help others see what I saw, and feel what I was feeling… enough to make them want to help. Reassured that God had a reason for leading me there.
I don’t particularly want to go back to Gulu... but I know I can’t turn my back on them. I‘ll take what they gave me, to give something back to them. I’ll use this song to try and share something of what they taught me. I want to help others see Jesus in their eyes.
Ruth Trimble
vrijdag 25 februari 2011
A Living Prayer - Alison Krauss
In this world I walk alone
With no place to call my home,
But there's one who holds my hand
Through rugged roads, through barren lands.
The way is dark, the road is steep,
But He's become my eyes to see,
The strength to climb, my griefs to bear.
The Savior lives inside me there.
Chorus:
In Your love I find relief,
A haven from my unbelief.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.
In these trials of life I find
Another voice inside my mind.
He comforts me and bids me live
Inside the love the Father gives.
In Your love I find relief,
A haven from my unbelief.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.
With no place to call my home,
But there's one who holds my hand
Through rugged roads, through barren lands.
The way is dark, the road is steep,
But He's become my eyes to see,
The strength to climb, my griefs to bear.
The Savior lives inside me there.
Chorus:
In Your love I find relief,
A haven from my unbelief.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.
In these trials of life I find
Another voice inside my mind.
He comforts me and bids me live
Inside the love the Father gives.
In Your love I find relief,
A haven from my unbelief.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.
Take my life and let me be
A living prayer, my God, to Thee.
zaterdag 5 februari 2011
Terug in het ziekenhuis.......
Op 25 januari 2011 arriveer ik om 11:00 in het Lange Land-ziekenhuis in Zoetermeer. In de loop van de dag zal ik worden geopereerd aan mijn galblaas. Anders gezegd: mijn galblaas wordt verwijderd. Mijn operatie staat gepland om 13:40. Voor het gevoel is dat erg laat en ik zie op tegen het wachten….. Sinds de vorige avond heb ik niets meer gegeten en om 8:30 heb ik nog één glas thee gedronken. Als ik mijn spullen heb opgeborgen blijven mijn moeder en broer tot 11:55 bij mij. Daarna ben ik alleen en ga op mijn ziekenhuisbed liggen. Veel tijd alleen heb ik niet…. Om 12:15 komt de verpleegster vertellen dat ik al naar de operatiekamer kan. Men loopt voor op schema en ik hoef dus niet meer te wachten.
Helaas ben ik, laten we zeggen, nogal “kippig” en ik mag, logischerwijs, geen bril op of lenzen in tijdens de operatie. Ondanks het feit dat ik gelukkig nog wel iets kan zien is het niet zo dat ik kan onderscheiden wie er aan mijn bed staat of wat er om mij heen gebeurt; alles is wazig. Ik moet het dus hebben van mijn gehoor en gevoel. Het “ritje” naar de uitslaap-kamer/operatiekamer is voor het gevoel behoorlijk lang. Twee verpleegsters die met mij “aan de haal” gaan door de gangen van het ziekenhuis. Onderweg keuvelen ze wat tegen je en langzaam maar zeker zie ik, door de wazigheid heen, de omgeving steeds “sterieler” worden. Eenmaal op de uitslaap-kamer moet ik vanuit mijn bed meteen de operatietafel op. Ik krijg een bloeddruk/hartslagmeter om en tijdens het plaatsen van het infuus hoor ik de stem van de chirurg die nog even komt vragen hoe het met mij gaat. Ondertussen wordt er een keer of drie gecheckt of het wel echt zo is dat Anton van Dijken op de tafel ligt en niet toevallig iemand anders…… je moet er niet aan denken dat ze je per ongeluk verwisselen met iemand die een heel ander orgaan moet laten verwijderen…… Eigenlijk stellen deze “double-checks” mij wel gerust…
Ondanks het feit dat het een uitslaap-kamer genoemd wordt, lijkt het wel een Centraal Station. Het is een komen en gaan van allerlei mensen, bedden en apparatuur. Op de achtergrond hoor ik een bekende stem…. Het is de stem van de K.N.O.-arts waar ik weleens ben geweest. Ze praat tegen de patiënt die zij gaat opereren. Tot in (letterlijk ieder) detail legt zij aan hem uit wat er precies gaat gebeuren. Als ik eventueel nog trek in eten had gehad, dan was dat bij deze verdwenen…… Ik ben wel blij dat mijn arts het hield bij: “wij gaan zo uw galblaas verwijderen”.
Dan word ik naar de operatiekamer gereden. Opnieuw wordt er wat tegen mij gekeuveld over “niets” maar dat is ongetwijfeld een vorm van gerust stellen die erbij hoort. Ik voel me wel ontspannen. Inmiddels weet ik dat ik op een punt ben gekomen waarbij het ook geen zin meer heeft om tegen te spartelen. Ik laat alles over mij heen komen. Ik wordt de operatiekamer binnen gereden en sta onder de “grote lamp”. Nog één keer wordt gecheckt of ik nog steeds Anton van Dijken ben en dan legt de Anesthesist uit dat hij mij de narcose gaat geven, er de hele operatie bij zal blijven en ervoor zal zorgen dat ik in slaap blijf. Daarop zeg ik nog: “vooral dat laatste lijkt me tijdens de operatie wel erg prettig”. Daarna krijg ik een zuurstofmasker op en de narcose wordt gestart. De Anesthesist vraagt: “hebt u een mooie gedachte”? Die heb ik. Mijn ogen vallen dicht en ik ben in slaap…..
Langzaam maar zeker hoor ik een langzaam aanzwellend gepraat en ik besef dat ik wakker wordt. Ik weet het ene moment nog dat ik iets heb gedroomd en het volgende moment is het weg. Ik open mijn ogen en besef dat ik weer op de uitslaap-kamer lig en zie weer de “wazige” taferelen die ik voor de operatie ook zag. De operatie is al een paar uur achter de rug en ik voel vrij veel pijn. Kort daarna komt een verpleegster naar mij toe en vraagt of ik wat extra morfine wil voor de pijn. Dat lijkt mij wel prettig. Voor mijn gevoel lig ik niet erg lang op de uitslaap-kamer als de verpleegsters mij weer naar boven komen halen. Zo goed als ik mij de “heenweg” kan herinneren, zo vaag is de weg terug. Het is tegen 16:00 als ik weer terug ben op de verpleegafdeling. Vlak daarna komt de chirurg mij vertellen dat er tijdens de operatie z.g.n. rest-ontstekingen zijn gevonden en dat ik opnieuw een antibioticakuur moet krijgen. Ik zeg tegen haar: “het is wel fijn dat ondanks dat alleen een kijkoperatie nodig was maar morgen naar huis zit er zeker niet in…?” “Nee”, zegt ze: “dat zit er waarschijnlijk niet in..”.
Nu had ik van tevoren wel rekening gehouden met het feit dat ik langer dan één nacht in het ziekenhuis zou zijn. Omdat ik toch al een ernstige ontsteking had gehad en niet direct in blakende gezondheid werd geopereerd was het niet ondenkbaar dat ik wat meer tijd zou moeten hebben om te herstellen van de ingreep. Sterker nog, de kans op een zwaardere ingreep was ook groter.
De uren die volgen beleef ik eigenlijk half. Mijn moeder en broer zijn gelukkig een tijd bij mij geweest en meer weet ik eigenlijk niet. Pas halverwege de avond kom ik wat meer “tot leven” en ga ik wat meer beseffen wat er gebeurd is. Ik voel dan al een lichte pijn in mijn rug, nek en schouders. Rond 20:00 krijg ik wat vla te eten; dit komt er helaas vrij snel weer uit. De misselijkheid van de narcose speelt mij blijkbaar parten. In de loop van de avond en nacht neemt de pijn in vooral mijn schouders verder toe. Het wordt zelfs zo erg dat ik mijn rechterarm amper meer kan bewegen. Pijnstillers helpen eigenlijk niet en op een zeker moment denk ik even: “waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen met deze operatie?” Rond drie uur komt een dokter van de eerste hulp kijken hoe het met mij is. Ik had daarvoor al herhaaldelijk bij de verpleging aangegeven dat ik erg veel pijn had. De dokter constateert dat deze pijn te maken heeft met de operatie zelf. N.l. bij een kijkoperatie wordt lucht in het lichaam geblazen zodat men beter zicht heeft in het lichaam tijdens de operatie. Deze lucht veroorzaakt de pijn die ik nu voel. Het is pijn van voorbijgaande aard, verzekerd zij mij. Erg veel slapen doe ik niet maar rond 6:00 voel ik dat mijn lichaam zo stijf is geworden dat ik praktisch niet meer kan bewegen. Wanneer de verpleegster komt voor haar ronde vraag ik haar of ik er even uit mag want ik voel aan mijn lichaam dat ik moet gaan bewegen tegen de stijfheid. Nog behoorlijk wankel op de benen en licht in het hoofd, loop ik met haar naar het toilet. Ik krijg gelijk; ik voel dat bewegen goed is voor de pijn. Vanaf dat moment ga ik regelmatig mijn bed uit en probeer in beweging te blijven.
Wanneer ik in de loop van de volgende ochtend bezoek krijg van de zaalarts (ik heb dan inmiddels ook alweer twee boterhammen gegeten) bevestigd hij de diagnose van zijn collega: “pijn die wordt veroorzaakt door de operatie en verdwijnt na verloop van tijd; beweging is prima”. Verder maakt hij duidelijk dat ik in elk geval een aantal dagen in het ziekenhuis moet blijven voor de antibioticakuur. Nu had ik natuurlijk al de nodige ervaring met “infuus-gebruik” dus dat ging deze keer al wat soepeler dan tijdens de “eerste ronde”. Op dezelfde ochtend zie ik ook voor het eerst de drie sneden die zijn gemaakt voor de kijkoperatie. Eentje boven, eentje aan de zijkant en eentje in de navel. Door één van deze gaatjes is de galblaas, als het ware, uitgezogen. Alles ziet er behoorlijk bont en blauw uit en ik voel ook wel de nodige pijn. Het herstel zal nog wel even gaan duren.
Inmiddels ben ik weer thuis en kijk terug op, toch weer, een bewogen tijd in het ziekenhuis. Los van alle pijn, medicatie en gesprekken met doktoren is zo’n ziekenhuis een plek waar van alles gebeurt en waar je heel erg veel indrukken te verwerken krijgt. Vaak zijn het zaken die je in het “normale leven” niet meemaakt tenzij het je dagelijkse werk is. Mede-patiënten zijn soms geestelijk niet meer goed bij de tijd en kunnen de nodige onrust veroorzaken, om het voorzichtig te zeggen. Het zijn verhalen, die je thuis, uitgebreid verteld. Later besefte ik overigens dat die verhalen daar ook moeten blijven; ook deze mensen hebben hun waardigheid en dat hoort zo te blijven. Ik zal daar dan ook niet over in detail treden maar ik denk dat juist deze kwetsbare mensen ons wel iets te vertellen hebben. Mij in ieder geval wel, ze doen mij beseffen dat ik ondanks dit lange en soms moeizame en frustrerende ziekteproces veel heb om dankbaar voor te zijn, zoals: een liefhebbende moeder en broer, in staat zijn om zelf te kiezen voor een operatie om maar meteen twee van de belangrijkste zaken te noemen.
Voordat ik het ziekenhuis in ging heb ik soms best even “in de rats” gezeten. Wat komt er allemaal op mij af? Gaat de operatie wel goed? Heb ik wel de juiste beslissing genomen? Had ik niet gewoon een tijdje moeten afwachten om te zien of het nog wel nodig was? Vragen waar geen hond een antwoord op kan geven; dat hoeft ook niet maar, het deed mij meer en meer beseffen hoe kwetsbaar je als mens kunt zijn: het ene moment ben je actief op allerlei vlakken van het leven en het volgende moment staat eigenlijk alles stil…. Althans, zo voelt het voor mij…… Dit alles speelde door mijn hoofd toen een dierbare vriend, vlak voor mijn operatie, het volgende tegen mij zei:
Ik vind het ‘mooi’ zoals je alles onder ogen ziet. Je ondergaat alles heel bewust. Zo’n ziekteproces brengt heel wat teweeg, het is een spiritueel proces, ‘a life changing experience’ zoals het in het Engels heet. In zo’n proces sta je immers geparkeerd aan de snelweg van het leven. Je wordt er allerminst minder, maar je kunt er juist rijker van worden: dàt is merkbaar bij jou.
Het mooie is dat hij in deze paar zinnen precies omschreef wat ik voelde. Het heeft mij enorm geholpen vóór, tijdens en ook nu, na de operatie. Wanneer je even “alles parkeert” word je niet perse “armer”. Het geeft je juist allerlei mogelijkheden om “rijker” te worden.
Helaas ben ik, laten we zeggen, nogal “kippig” en ik mag, logischerwijs, geen bril op of lenzen in tijdens de operatie. Ondanks het feit dat ik gelukkig nog wel iets kan zien is het niet zo dat ik kan onderscheiden wie er aan mijn bed staat of wat er om mij heen gebeurt; alles is wazig. Ik moet het dus hebben van mijn gehoor en gevoel. Het “ritje” naar de uitslaap-kamer/operatiekamer is voor het gevoel behoorlijk lang. Twee verpleegsters die met mij “aan de haal” gaan door de gangen van het ziekenhuis. Onderweg keuvelen ze wat tegen je en langzaam maar zeker zie ik, door de wazigheid heen, de omgeving steeds “sterieler” worden. Eenmaal op de uitslaap-kamer moet ik vanuit mijn bed meteen de operatietafel op. Ik krijg een bloeddruk/hartslagmeter om en tijdens het plaatsen van het infuus hoor ik de stem van de chirurg die nog even komt vragen hoe het met mij gaat. Ondertussen wordt er een keer of drie gecheckt of het wel echt zo is dat Anton van Dijken op de tafel ligt en niet toevallig iemand anders…… je moet er niet aan denken dat ze je per ongeluk verwisselen met iemand die een heel ander orgaan moet laten verwijderen…… Eigenlijk stellen deze “double-checks” mij wel gerust…
Ondanks het feit dat het een uitslaap-kamer genoemd wordt, lijkt het wel een Centraal Station. Het is een komen en gaan van allerlei mensen, bedden en apparatuur. Op de achtergrond hoor ik een bekende stem…. Het is de stem van de K.N.O.-arts waar ik weleens ben geweest. Ze praat tegen de patiënt die zij gaat opereren. Tot in (letterlijk ieder) detail legt zij aan hem uit wat er precies gaat gebeuren. Als ik eventueel nog trek in eten had gehad, dan was dat bij deze verdwenen…… Ik ben wel blij dat mijn arts het hield bij: “wij gaan zo uw galblaas verwijderen”.
Dan word ik naar de operatiekamer gereden. Opnieuw wordt er wat tegen mij gekeuveld over “niets” maar dat is ongetwijfeld een vorm van gerust stellen die erbij hoort. Ik voel me wel ontspannen. Inmiddels weet ik dat ik op een punt ben gekomen waarbij het ook geen zin meer heeft om tegen te spartelen. Ik laat alles over mij heen komen. Ik wordt de operatiekamer binnen gereden en sta onder de “grote lamp”. Nog één keer wordt gecheckt of ik nog steeds Anton van Dijken ben en dan legt de Anesthesist uit dat hij mij de narcose gaat geven, er de hele operatie bij zal blijven en ervoor zal zorgen dat ik in slaap blijf. Daarop zeg ik nog: “vooral dat laatste lijkt me tijdens de operatie wel erg prettig”. Daarna krijg ik een zuurstofmasker op en de narcose wordt gestart. De Anesthesist vraagt: “hebt u een mooie gedachte”? Die heb ik. Mijn ogen vallen dicht en ik ben in slaap…..
Langzaam maar zeker hoor ik een langzaam aanzwellend gepraat en ik besef dat ik wakker wordt. Ik weet het ene moment nog dat ik iets heb gedroomd en het volgende moment is het weg. Ik open mijn ogen en besef dat ik weer op de uitslaap-kamer lig en zie weer de “wazige” taferelen die ik voor de operatie ook zag. De operatie is al een paar uur achter de rug en ik voel vrij veel pijn. Kort daarna komt een verpleegster naar mij toe en vraagt of ik wat extra morfine wil voor de pijn. Dat lijkt mij wel prettig. Voor mijn gevoel lig ik niet erg lang op de uitslaap-kamer als de verpleegsters mij weer naar boven komen halen. Zo goed als ik mij de “heenweg” kan herinneren, zo vaag is de weg terug. Het is tegen 16:00 als ik weer terug ben op de verpleegafdeling. Vlak daarna komt de chirurg mij vertellen dat er tijdens de operatie z.g.n. rest-ontstekingen zijn gevonden en dat ik opnieuw een antibioticakuur moet krijgen. Ik zeg tegen haar: “het is wel fijn dat ondanks dat alleen een kijkoperatie nodig was maar morgen naar huis zit er zeker niet in…?” “Nee”, zegt ze: “dat zit er waarschijnlijk niet in..”.
Nu had ik van tevoren wel rekening gehouden met het feit dat ik langer dan één nacht in het ziekenhuis zou zijn. Omdat ik toch al een ernstige ontsteking had gehad en niet direct in blakende gezondheid werd geopereerd was het niet ondenkbaar dat ik wat meer tijd zou moeten hebben om te herstellen van de ingreep. Sterker nog, de kans op een zwaardere ingreep was ook groter.
De uren die volgen beleef ik eigenlijk half. Mijn moeder en broer zijn gelukkig een tijd bij mij geweest en meer weet ik eigenlijk niet. Pas halverwege de avond kom ik wat meer “tot leven” en ga ik wat meer beseffen wat er gebeurd is. Ik voel dan al een lichte pijn in mijn rug, nek en schouders. Rond 20:00 krijg ik wat vla te eten; dit komt er helaas vrij snel weer uit. De misselijkheid van de narcose speelt mij blijkbaar parten. In de loop van de avond en nacht neemt de pijn in vooral mijn schouders verder toe. Het wordt zelfs zo erg dat ik mijn rechterarm amper meer kan bewegen. Pijnstillers helpen eigenlijk niet en op een zeker moment denk ik even: “waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen met deze operatie?” Rond drie uur komt een dokter van de eerste hulp kijken hoe het met mij is. Ik had daarvoor al herhaaldelijk bij de verpleging aangegeven dat ik erg veel pijn had. De dokter constateert dat deze pijn te maken heeft met de operatie zelf. N.l. bij een kijkoperatie wordt lucht in het lichaam geblazen zodat men beter zicht heeft in het lichaam tijdens de operatie. Deze lucht veroorzaakt de pijn die ik nu voel. Het is pijn van voorbijgaande aard, verzekerd zij mij. Erg veel slapen doe ik niet maar rond 6:00 voel ik dat mijn lichaam zo stijf is geworden dat ik praktisch niet meer kan bewegen. Wanneer de verpleegster komt voor haar ronde vraag ik haar of ik er even uit mag want ik voel aan mijn lichaam dat ik moet gaan bewegen tegen de stijfheid. Nog behoorlijk wankel op de benen en licht in het hoofd, loop ik met haar naar het toilet. Ik krijg gelijk; ik voel dat bewegen goed is voor de pijn. Vanaf dat moment ga ik regelmatig mijn bed uit en probeer in beweging te blijven.
Wanneer ik in de loop van de volgende ochtend bezoek krijg van de zaalarts (ik heb dan inmiddels ook alweer twee boterhammen gegeten) bevestigd hij de diagnose van zijn collega: “pijn die wordt veroorzaakt door de operatie en verdwijnt na verloop van tijd; beweging is prima”. Verder maakt hij duidelijk dat ik in elk geval een aantal dagen in het ziekenhuis moet blijven voor de antibioticakuur. Nu had ik natuurlijk al de nodige ervaring met “infuus-gebruik” dus dat ging deze keer al wat soepeler dan tijdens de “eerste ronde”. Op dezelfde ochtend zie ik ook voor het eerst de drie sneden die zijn gemaakt voor de kijkoperatie. Eentje boven, eentje aan de zijkant en eentje in de navel. Door één van deze gaatjes is de galblaas, als het ware, uitgezogen. Alles ziet er behoorlijk bont en blauw uit en ik voel ook wel de nodige pijn. Het herstel zal nog wel even gaan duren.
Inmiddels ben ik weer thuis en kijk terug op, toch weer, een bewogen tijd in het ziekenhuis. Los van alle pijn, medicatie en gesprekken met doktoren is zo’n ziekenhuis een plek waar van alles gebeurt en waar je heel erg veel indrukken te verwerken krijgt. Vaak zijn het zaken die je in het “normale leven” niet meemaakt tenzij het je dagelijkse werk is. Mede-patiënten zijn soms geestelijk niet meer goed bij de tijd en kunnen de nodige onrust veroorzaken, om het voorzichtig te zeggen. Het zijn verhalen, die je thuis, uitgebreid verteld. Later besefte ik overigens dat die verhalen daar ook moeten blijven; ook deze mensen hebben hun waardigheid en dat hoort zo te blijven. Ik zal daar dan ook niet over in detail treden maar ik denk dat juist deze kwetsbare mensen ons wel iets te vertellen hebben. Mij in ieder geval wel, ze doen mij beseffen dat ik ondanks dit lange en soms moeizame en frustrerende ziekteproces veel heb om dankbaar voor te zijn, zoals: een liefhebbende moeder en broer, in staat zijn om zelf te kiezen voor een operatie om maar meteen twee van de belangrijkste zaken te noemen.
Voordat ik het ziekenhuis in ging heb ik soms best even “in de rats” gezeten. Wat komt er allemaal op mij af? Gaat de operatie wel goed? Heb ik wel de juiste beslissing genomen? Had ik niet gewoon een tijdje moeten afwachten om te zien of het nog wel nodig was? Vragen waar geen hond een antwoord op kan geven; dat hoeft ook niet maar, het deed mij meer en meer beseffen hoe kwetsbaar je als mens kunt zijn: het ene moment ben je actief op allerlei vlakken van het leven en het volgende moment staat eigenlijk alles stil…. Althans, zo voelt het voor mij…… Dit alles speelde door mijn hoofd toen een dierbare vriend, vlak voor mijn operatie, het volgende tegen mij zei:
Ik vind het ‘mooi’ zoals je alles onder ogen ziet. Je ondergaat alles heel bewust. Zo’n ziekteproces brengt heel wat teweeg, het is een spiritueel proces, ‘a life changing experience’ zoals het in het Engels heet. In zo’n proces sta je immers geparkeerd aan de snelweg van het leven. Je wordt er allerminst minder, maar je kunt er juist rijker van worden: dàt is merkbaar bij jou.
Het mooie is dat hij in deze paar zinnen precies omschreef wat ik voelde. Het heeft mij enorm geholpen vóór, tijdens en ook nu, na de operatie. Wanneer je even “alles parkeert” word je niet perse “armer”. Het geeft je juist allerlei mogelijkheden om “rijker” te worden.
vrijdag 7 januari 2011
Oud en Nieuw.....
Oud en Nieuw……
Misschien dat sommige lezers van deze blog het nog wel kennen: bioscoop Metropole aan de Carnegielaan in Den Haag, achter het Vredespaleis. Deze bioscoop was met name bekend omdat leden van het Koninklijk Huis de bioscoop meerdere malen hebben bezocht. Zelf ben ik maar twee keer geweest. In 1997 en in 2003. Het was zo’n typische “oude bioscoop” waar je nog het gevoel kon hebben dat je echt “naar de film was”. In 1997 bezocht ik, met een groep collega’s, de film Titanic. Wat een belevenis was dat, niet alleen vanwege de film zelf maar ook omdat je in zo’n oud theater als het ware “in de film zit”. Een herinnering die met tot in detail is bijgebleven, tot op de dag van vandaag. De film Titanic heb ik inmiddels talloze malen gezien. Nu, veertien jaar later zou het uitkomen van deze film niet eens meer bijzonder zijn, tenslotte draait het nu allemaal om 3D en special effects.
In 2003 was ik er ook. Toen zag ik de briljante documentaire “En Un Momento Dado” over de bijna goddelijke status van voetballer Johan Cruijff in zijn tweede vaderland, Spanje. Niet zomaar een doorsnee-verhaal over voetbal maar een echt kijkje in het hart van de mensen die hem bewonderen. Zelf ben ik ook één van die bewonderaars, dus deze film sprak mij erg aan. Een film waarin Cruijff zelf ook aan het woord komt. Deze keer praat hij echter niet over voetbal en gebruikt hij niet zijn gebruikelijke “Cruijffiaans”. Nee, hij spreekt in deze film over zijn jeugdherinneringen, zijn moeder en zijn tijd bij de Ajax-junioren. Aangrijpend en verassend al wist ik als fan allang dat Cruijff veel meer diepgang heeft dan de meeste mensen denken. In 2004 is bioscoop Metropole gesloopt en moest plaats maken voor een appartementencomplex.
In het afgelopen jaar, ik denk dat het ergens in september was, was ik op bezoek bij mijn neef in Haarlem. Toen we door de stad liepen werden we aangesproken door twee jongens die bij een tafeltje stonden met wat krentenbollen. “Goedemiddag heren, het is vandaag nationale burendag en wij hebben onze deuren geopend voor iedereen”. Willen jullie misschien een krentenbol en even binnen komen”. Toen zag ik pas het gebouw waar we voor stonden. Het had een brede deuropening en een hoge gevel. Ik zei: “dit lijkt wel een theater”. De jongen zei: ”dit gebouw is tegenwoordig de Fonteinkerk; vroeger was dit gebouw een bioscoop. En weet u welke film hier als laatste heeft gedraaid voordat de bioscoop zou gaan sluiten? “Nou”, zei ik. Dat was Jesus Christ Superstar…! Niet lang daarna nam de kerk intrek in de voormalige bioscoop. Nu zijn er natuurlijk mensen die zullen zeggen: “zie je wel, dit gebouw was gewoon bestemd voor de kerk. God heeft voor alles en iedereen een bestemming. Dat zou kunnen maar mij gaat het in dat geval om het beeld van oud en nieuw.
Morgen word ik 35 jaar. Vandaag is het dus “oudejaarsdag”. Vandaag maar natuurlijk zeker de afgelopen tijd, kijk ik terug op een periode die bijzonder heftig was. De lezers van mijn vorige blogs hebben veel details daarover in zich op kunnen nemen. Ik heb pijn ervaren, angst en onzekerheid maar voelde me ook gedragen door mijn geloof en de warmte en aandacht van familie, vrienden en collega’s. Tegelijkertijd roept deze periode in mijn leven ook herinneringen op aan langer geleden. Zo was Kerst 2010, de tiende zonder mijn geliefde oma, die zo belangrijk in mijn leven was. Vandaag, 7 januari, is het zeven jaar geleden dat ik mijn beste vriend verloor aan zelfmoord. Zonder dat verder te willen dramatiseren, voelt het na de afgelopen twee maanden wel anders dan vroeger. Ziekte maakt je veel bewuster van alles en iedereen om je heen en dus ook van hetgeen er ooit was maar er nooit meer zal zijn…
Eind januari volgt mijn tweede ziekenhuisopname en word ik geopereerd aan mijn galblaas. Het moet gezegd worden: veel mensen proberen mij met de beste bedoelingen “gerust te stellen” dat het allemaal wel goed zal komen en dat ik mij na de operatie veel beter zal voelen. Laat ik er dit over zeggen: ik ben blij om te horen dat deze operatie voor veel mensen positief heeft uitgepakt en dat men zich beter voelt. Ik ben ook blij met de goede intentie waarmee men het zegt. Eerlijk gezegd, kies ik zelf voor een andere insteek: ik ben overtuigd van de noodzaak van mijn operatie en heb vertrouwen in de medici die het moeten gaan doen. Ik twijfel niet maar ik ga “nergens van uit”. Ik kies ervoor om het maar te laten gebeuren en te zien hoe mijn herstel daarna zal verlopen. Het berekenen van de slagingskans laat ik graag aan anderen over. Ik volg mijn gevoel en weet dat het goed is. In de loop van het afgelopen jaar had ik het idee om mijn 35e verjaardag uitgebreider te vieren dan anders; helaas zit dat er niet in maar deze week kreeg ik van mijn moeder een tekst van Henri Nouwen aangereikt waarin hij het volgende zegt:
“Het is belangrijk om je verjaardag te vieren. Dat is immers de dag van je geboorte. Op je verjaardag kunnen vrienden tegen je zeggen: “Fijn dat je er bent.”Een verjaardagscadeau van familie en vrienden laat zien dat ze blij zijn dat je er bent. Kinderen kijken vaak maandenlang uit naar hun verjaardag. Dat is een hoogtepunt, ze staan in de aandacht, alle vriendjes en vriendinnetjes komen hen feliciteren.
Je eigen verjaardag en die van degenen die je na staan moet je nooit vergeten. Verjaardagen houden het kind in ons levend. Een verjaardag herinnert je eraan dat het helemaal niet zo belangrijk is wat je doet, bezit of weet, maar dat je bestaat en leeft, hier en nu. Op verjaardagen kun je dankzeggen voor het geschenk van het leven".
Ik vier dus morgen mijn verjaardag, samen met mijn broer en zeg dank voor het geschenk van het leven
Misschien dat sommige lezers van deze blog het nog wel kennen: bioscoop Metropole aan de Carnegielaan in Den Haag, achter het Vredespaleis. Deze bioscoop was met name bekend omdat leden van het Koninklijk Huis de bioscoop meerdere malen hebben bezocht. Zelf ben ik maar twee keer geweest. In 1997 en in 2003. Het was zo’n typische “oude bioscoop” waar je nog het gevoel kon hebben dat je echt “naar de film was”. In 1997 bezocht ik, met een groep collega’s, de film Titanic. Wat een belevenis was dat, niet alleen vanwege de film zelf maar ook omdat je in zo’n oud theater als het ware “in de film zit”. Een herinnering die met tot in detail is bijgebleven, tot op de dag van vandaag. De film Titanic heb ik inmiddels talloze malen gezien. Nu, veertien jaar later zou het uitkomen van deze film niet eens meer bijzonder zijn, tenslotte draait het nu allemaal om 3D en special effects.
In 2003 was ik er ook. Toen zag ik de briljante documentaire “En Un Momento Dado” over de bijna goddelijke status van voetballer Johan Cruijff in zijn tweede vaderland, Spanje. Niet zomaar een doorsnee-verhaal over voetbal maar een echt kijkje in het hart van de mensen die hem bewonderen. Zelf ben ik ook één van die bewonderaars, dus deze film sprak mij erg aan. Een film waarin Cruijff zelf ook aan het woord komt. Deze keer praat hij echter niet over voetbal en gebruikt hij niet zijn gebruikelijke “Cruijffiaans”. Nee, hij spreekt in deze film over zijn jeugdherinneringen, zijn moeder en zijn tijd bij de Ajax-junioren. Aangrijpend en verassend al wist ik als fan allang dat Cruijff veel meer diepgang heeft dan de meeste mensen denken. In 2004 is bioscoop Metropole gesloopt en moest plaats maken voor een appartementencomplex.
In het afgelopen jaar, ik denk dat het ergens in september was, was ik op bezoek bij mijn neef in Haarlem. Toen we door de stad liepen werden we aangesproken door twee jongens die bij een tafeltje stonden met wat krentenbollen. “Goedemiddag heren, het is vandaag nationale burendag en wij hebben onze deuren geopend voor iedereen”. Willen jullie misschien een krentenbol en even binnen komen”. Toen zag ik pas het gebouw waar we voor stonden. Het had een brede deuropening en een hoge gevel. Ik zei: “dit lijkt wel een theater”. De jongen zei: ”dit gebouw is tegenwoordig de Fonteinkerk; vroeger was dit gebouw een bioscoop. En weet u welke film hier als laatste heeft gedraaid voordat de bioscoop zou gaan sluiten? “Nou”, zei ik. Dat was Jesus Christ Superstar…! Niet lang daarna nam de kerk intrek in de voormalige bioscoop. Nu zijn er natuurlijk mensen die zullen zeggen: “zie je wel, dit gebouw was gewoon bestemd voor de kerk. God heeft voor alles en iedereen een bestemming. Dat zou kunnen maar mij gaat het in dat geval om het beeld van oud en nieuw.
Morgen word ik 35 jaar. Vandaag is het dus “oudejaarsdag”. Vandaag maar natuurlijk zeker de afgelopen tijd, kijk ik terug op een periode die bijzonder heftig was. De lezers van mijn vorige blogs hebben veel details daarover in zich op kunnen nemen. Ik heb pijn ervaren, angst en onzekerheid maar voelde me ook gedragen door mijn geloof en de warmte en aandacht van familie, vrienden en collega’s. Tegelijkertijd roept deze periode in mijn leven ook herinneringen op aan langer geleden. Zo was Kerst 2010, de tiende zonder mijn geliefde oma, die zo belangrijk in mijn leven was. Vandaag, 7 januari, is het zeven jaar geleden dat ik mijn beste vriend verloor aan zelfmoord. Zonder dat verder te willen dramatiseren, voelt het na de afgelopen twee maanden wel anders dan vroeger. Ziekte maakt je veel bewuster van alles en iedereen om je heen en dus ook van hetgeen er ooit was maar er nooit meer zal zijn…
Eind januari volgt mijn tweede ziekenhuisopname en word ik geopereerd aan mijn galblaas. Het moet gezegd worden: veel mensen proberen mij met de beste bedoelingen “gerust te stellen” dat het allemaal wel goed zal komen en dat ik mij na de operatie veel beter zal voelen. Laat ik er dit over zeggen: ik ben blij om te horen dat deze operatie voor veel mensen positief heeft uitgepakt en dat men zich beter voelt. Ik ben ook blij met de goede intentie waarmee men het zegt. Eerlijk gezegd, kies ik zelf voor een andere insteek: ik ben overtuigd van de noodzaak van mijn operatie en heb vertrouwen in de medici die het moeten gaan doen. Ik twijfel niet maar ik ga “nergens van uit”. Ik kies ervoor om het maar te laten gebeuren en te zien hoe mijn herstel daarna zal verlopen. Het berekenen van de slagingskans laat ik graag aan anderen over. Ik volg mijn gevoel en weet dat het goed is. In de loop van het afgelopen jaar had ik het idee om mijn 35e verjaardag uitgebreider te vieren dan anders; helaas zit dat er niet in maar deze week kreeg ik van mijn moeder een tekst van Henri Nouwen aangereikt waarin hij het volgende zegt:
“Het is belangrijk om je verjaardag te vieren. Dat is immers de dag van je geboorte. Op je verjaardag kunnen vrienden tegen je zeggen: “Fijn dat je er bent.”Een verjaardagscadeau van familie en vrienden laat zien dat ze blij zijn dat je er bent. Kinderen kijken vaak maandenlang uit naar hun verjaardag. Dat is een hoogtepunt, ze staan in de aandacht, alle vriendjes en vriendinnetjes komen hen feliciteren.
Je eigen verjaardag en die van degenen die je na staan moet je nooit vergeten. Verjaardagen houden het kind in ons levend. Een verjaardag herinnert je eraan dat het helemaal niet zo belangrijk is wat je doet, bezit of weet, maar dat je bestaat en leeft, hier en nu. Op verjaardagen kun je dankzeggen voor het geschenk van het leven".
Ik vier dus morgen mijn verjaardag, samen met mijn broer en zeg dank voor het geschenk van het leven
vrijdag 3 december 2010
Emoties, uitrusten, uitslagen en de juiste prioriteiten....
Vandaag is er een einde gekomen aan een periode van twee weken waarin ik af moest wachten totdat ik meer zou weten over de status van mijn gezondheid. Toen ik twee weken geleden thuis kwam was er ten eerste veel emotie…… Ik zag de zorgen over mij bij mijn moeder en broer en vooral mijn broer was en is nog steeds zeer geëmotioneerd over alles wat zich de afgelopen weken heeft afgespeeld. Logisch, natuurlijk. Met z’n drieën kiezen we er al jaren bewust voor om samen te blijven wonen en wanneer één van de drie er dan even niet is en zelfs in het ziekenhuis ligt dan komt dat hard aan. Vooral voor hem maar ook voor mij…. Als ik binnen kom worden de emoties ook mij teveel en huilend vallen we elkaar in de armen. Het besef dat we weer samen zijn is overweldigend. Ik realiseer me ook hoe vreemd het voor Marco moet zijn om bijvoorbeeld ’s nachts in zijn bed te liggen in de wetenschap dat de kamer naast hem leeg is (bovendien hoort hij geen gesnurk….;) ) Het is zichtbaar heel zwaar voor hem geweest. Gelukkig is er nu alleen maar blijdschap en opluchting.
Mijn herstel verloopt de afgelopen twee weken goed (geen pijn of andere klachten) maar wel wisselend. Ik ben iedere dag erg vermoeid en slaap overdag meerdere uren. Gelukkig kan ik vrij snel stoppen met het gebruik van pijnstillers. Het afmaken van de antibioticakuur vind ik geen pretje: ik ben niet zo’n pillenslikker maar moet er nu zeven per dag nemen. Ik ben dan ook blij als de kuur aan het einde van de volgende week op is. Het volgen van mijn dieet (vetvrij eten) valt me niet zwaar. Eigenlijk bevalt het me heel goed en bovendien is het bijzonder effectief. Inmiddels ben ik negen kilo afgevallen en dat is zeker niet teveel….. Een geheel nieuwe garderobe is nog niet in zicht maar heb inmiddels al geen gaatjes meer over in mijn broekriem dus dat is een kwestie van tijd…
In de loop van deze week ben ik regelmatig bezig met mijn afspraak met de chirurg. Ten eerste ben ik benieuwd naar de bloedwaarden. Hoe is het nu met de ontsteking? Wanneer zou ik geopereerd kunnen worden? De vraag of er een operatie plaats gaat vinden heb ik niet. Voor mij staat al wel vast dat dit noodzakelijk zal zijn. Eigenlijk zegt mijn gevoel: snel opereren maar tegelijkertijd zegt het verstand: mijn conditie en weerstand zijn niet best dus neem ik daar niet veel te veel risico’s mee? Gelukkig helpt mijn chirurg mij vanochtend “uit de brand”. Ik realiseer me achteraf dat ik alweer veel te snel “op haar stoel” was gaan zitten door van alles te willen invullen voordat ik haar had gesproken. Hoe staat het er nu precies voor:
De waarden van mijn bloed tonen aan dat de ontsteking onder controle is en dat de antibiotica dus zijn werk gedaan heeft. Echter, de ontsteking van de galblaas is nog niet weg. De galblaas is gezwollen en ook zeer gevoelig… het bekende gezegde: “de vinger op de zere plek leggen” kwam letterlijk tot leven toen de dokter mijn galblaas onderzocht…. Een “wake-up call” in de trant van: o ja, daar deed en doet het dus nog pijn…..
De dokter geeft aan dat er zeker zes weken moet zitten tussen de genezing van de ontsteking en een operatie. De vermoeidheid die ik nu voel is normaal en zal de komende tijd ook nog aanhouden. Ik zal ruim de tijd moeten nemen om te herstellen. Over drie weken, op 27 december heb ik een nieuwe afspraak met de chirurg om te zien hoe het dan met de ontsteking is
Een belangrijke wetenswaardigheid is overigens het volgende: op dit moment is de normale richtlijn dat altijd het advies wordt gegeven om de galblaas te verwijderen na een ontsteking. De chirurgen volgen dat protocol ook. Echter, de geleerden zijn het hier niet geheel over eens en het is niet uitgesloten dat in de toekomst wordt besloten om niet meer in alle gevallen het advies te geven om de galblaas zomaar te verwijderen na een ontsteking maar dit misschien wel per geval te beoordelen. Het geeft mij een ieder geval de indruk dat men binnen de geneeskunde steeds meer tot de ontdekking komt dat ieder mens uniek is en dus ook verschillend reageert waardoor er meer keuzevrijheid ontstaat. Ik vind het geruststellend te weten dat men niet meer als een soort alwetend en almachtig instituut “regeert”.
Al met al is mijn dokter helder en duidelijk over het hier en nu: opereren is geen optie; eerst volledig herstellen. Daarna zien we verder. Eerlijk gezegd is er wel een last van mijn schouders gevallen. Ik weet nu dat volledig herstellen de eerste prioriteit is en verder is er even niks anders belangrijk. Nou ja, nog een paar extra kilo’s verliezen lijkt me ook niet vervelend….maar dat gaat vast lukken!
Mijn herstel verloopt de afgelopen twee weken goed (geen pijn of andere klachten) maar wel wisselend. Ik ben iedere dag erg vermoeid en slaap overdag meerdere uren. Gelukkig kan ik vrij snel stoppen met het gebruik van pijnstillers. Het afmaken van de antibioticakuur vind ik geen pretje: ik ben niet zo’n pillenslikker maar moet er nu zeven per dag nemen. Ik ben dan ook blij als de kuur aan het einde van de volgende week op is. Het volgen van mijn dieet (vetvrij eten) valt me niet zwaar. Eigenlijk bevalt het me heel goed en bovendien is het bijzonder effectief. Inmiddels ben ik negen kilo afgevallen en dat is zeker niet teveel….. Een geheel nieuwe garderobe is nog niet in zicht maar heb inmiddels al geen gaatjes meer over in mijn broekriem dus dat is een kwestie van tijd…
In de loop van deze week ben ik regelmatig bezig met mijn afspraak met de chirurg. Ten eerste ben ik benieuwd naar de bloedwaarden. Hoe is het nu met de ontsteking? Wanneer zou ik geopereerd kunnen worden? De vraag of er een operatie plaats gaat vinden heb ik niet. Voor mij staat al wel vast dat dit noodzakelijk zal zijn. Eigenlijk zegt mijn gevoel: snel opereren maar tegelijkertijd zegt het verstand: mijn conditie en weerstand zijn niet best dus neem ik daar niet veel te veel risico’s mee? Gelukkig helpt mijn chirurg mij vanochtend “uit de brand”. Ik realiseer me achteraf dat ik alweer veel te snel “op haar stoel” was gaan zitten door van alles te willen invullen voordat ik haar had gesproken. Hoe staat het er nu precies voor:
De waarden van mijn bloed tonen aan dat de ontsteking onder controle is en dat de antibiotica dus zijn werk gedaan heeft. Echter, de ontsteking van de galblaas is nog niet weg. De galblaas is gezwollen en ook zeer gevoelig… het bekende gezegde: “de vinger op de zere plek leggen” kwam letterlijk tot leven toen de dokter mijn galblaas onderzocht…. Een “wake-up call” in de trant van: o ja, daar deed en doet het dus nog pijn…..
De dokter geeft aan dat er zeker zes weken moet zitten tussen de genezing van de ontsteking en een operatie. De vermoeidheid die ik nu voel is normaal en zal de komende tijd ook nog aanhouden. Ik zal ruim de tijd moeten nemen om te herstellen. Over drie weken, op 27 december heb ik een nieuwe afspraak met de chirurg om te zien hoe het dan met de ontsteking is
Een belangrijke wetenswaardigheid is overigens het volgende: op dit moment is de normale richtlijn dat altijd het advies wordt gegeven om de galblaas te verwijderen na een ontsteking. De chirurgen volgen dat protocol ook. Echter, de geleerden zijn het hier niet geheel over eens en het is niet uitgesloten dat in de toekomst wordt besloten om niet meer in alle gevallen het advies te geven om de galblaas zomaar te verwijderen na een ontsteking maar dit misschien wel per geval te beoordelen. Het geeft mij een ieder geval de indruk dat men binnen de geneeskunde steeds meer tot de ontdekking komt dat ieder mens uniek is en dus ook verschillend reageert waardoor er meer keuzevrijheid ontstaat. Ik vind het geruststellend te weten dat men niet meer als een soort alwetend en almachtig instituut “regeert”.
Al met al is mijn dokter helder en duidelijk over het hier en nu: opereren is geen optie; eerst volledig herstellen. Daarna zien we verder. Eerlijk gezegd is er wel een last van mijn schouders gevallen. Ik weet nu dat volledig herstellen de eerste prioriteit is en verder is er even niks anders belangrijk. Nou ja, nog een paar extra kilo’s verliezen lijkt me ook niet vervelend….maar dat gaat vast lukken!
Abonneren op:
Posts (Atom)